Die oude gezellige weekmarkt in Rotterdam !!

Vroeger, toen ik nog haar tot op mijn schouders had en de wereld nog overzichtelijk was (lees: toen iedereen gewoon “goedemorgen” zei in hetzelfde taaltje), had ik een heilige traditie: elke zaterdag naar de centrummarkt in Rotterdam. 

Dat was geen uitje, maar meer een belevenis waar je met plezier naar uitkeek. Het was er druk , maar erg gezellig en waar je voor een paar gulden (ja, gulden!) je tas vol kon gooien met kaas, stroopwafels en een bos bloemen waar je partner spontaan van ging stralen. En als bonus kreeg je dus die gratis gezelligheid erbij. Van die echte, Rotterdamse gezelligheid. Direct, een beetje brutaal, maar altijd met een knipoog. 

 “Voor jou, kerel, doe ik er nog eentje extra bij!” riep de groenteboer dan. En voor je het wist had je vijf kilo aardappelen gekocht terwijl je alleen voor een komkommer kwam. 

En nu, zo’n 30 à 40 jaar later… 

Ik dacht laatst: laat ik die goeie ouwe tijd eens herbeleven. Dus ik stap vol goede moed in de auto en rij richting centrum. Foutje nummer één. Tegen de tijd dat ik überhaupt een parkeerplek had gevonden, was ik bijna al een halve dag onderweg geweest. Parkeren in het centrum is tegenwoordig nauwelijks nog mogelijk en als je toch een plekje weet te vinden, nou dan loop je werkelijk helemaal leeg op de bizar hoge parkeerkosten. 

Maar goed, ik zet door. Want nostalgie is een krachtig iets. Eenmaal aangekomen op de markt keek ik om me heen en dacht ik serieus even dat ik per ongeluk op Rotterdam Airport was aangekomen. Overal hoorde ik talen waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Links van me klonk iets Scandinavisch, rechts iets Oost-Europees, en ergens achter me hoorde ik een gesprek dat net zo goed een ruzie, een liefdesverklaring of een bestelling van zes kippen had kunnen zijn. Ik voelde me ineens toerist in mijn eigen stad.

Bij een groentekraam besloot ik dapper een poging te wagen. “Wat kosten die tomaten?” vroeg ik vriendelijk. De verkoper glimlachte breed en antwoordde iets dat ongeveer klonk als: “Shalabadoem zesvijftien wallah paprika!” Ik verstond er werkelijk geen woord van. Uit pure paniek knikte ik maar vriendelijk alsof ik precies begreep wat hij bedoelde. Vijf minuten later liep ik weg met: een bak druiven, een tros bananen, iets wat mogelijk een mango was en een bonnetje waarvan ik vermoed dat ik er nog twaalf maanden voor aan het afbetalen ben.

En inderdaad, dan die prijzen… mijn hemel. Vroeger ging je met een tientje de markt op en kwam je thuis als een koning. Herinneren jullie nog de slogan: "Op de markt is je gulden een daalder waard". Nu heb je het gevoel dat je een kleine investering hebt gedaan in de internationale economie, terwijl je alleen een zak appels hebt gekocht. En die beroemde Rotterdamse gezelligheid? Die lijkt ergens onderweg te zijn blijven hangen, waarschijnlijk bij dezelfde parkeerautomaat waar mijn spaargeld in is verdwenen. Begrijp me niet verkeerd: de stad leeft, bruist en zit vol energie. Maar het is een andere energie. Minder van “hé maat, hoe is het?” en meer van “volgende klant alstublieft, en snel snel”. 

Misschien ligt het aan mij. Misschien ben ik gewoon veranderd. Of misschien… en dat zeg ik heel voorzichtig… was het vroeger gewoon net een tikkeltje leuker. Maar één ding weet ik zeker: die oude zaterdagen, met hun chaos, koopjes en ongecompliceerde gezelligheid, die krijg je nooit meer terug. 

En misschien is het maar goed ook. Want anders zou ik elke week weer met vijf kilo aardappelen thuiskomen… terwijl ik nog steeds geen idee heb wat ik ermee moet doen.

Quote: De markt van vroeger, nostalgie van de mooiste soort !!