Het ochtendritueel van een pensionado !!

Er zijn mensen die de dag beginnen met yoga, een uitgebalanceerd vruchtendrankje en een glimlach. En dan heb je mij. Mijn ochtendritueel begint met een olympische discipline: lekker lang uitslapen. Ik lig als een kampioen in bed, vastgeplakt aan mijn kussen alsof het mijn pensioen betaalt. 

Dan komt het eerste obstakel van de dag: het opstaan. Of beter gezegd, proberen op te staan. Mijn lichaam zegt “nee”, mijn brein zegt “absoluut niet” en mijn vrouw zegt: “Koffie. En een krentenbol. Op bed.” De prioriteiten van vrouwlief zijn weer eens overduidelijk.

Met de elegantie van een gestrande walvis rol ik uit mijn bed. Half slapend strompel ik de trap af naar de keuken, waar ik met mijn duffe kop probeer het koffiezet apparaat te bedienen. Dat ding heeft meer knopjes dan een ruimteschip, maar na jaren oefenen lukt het me meestal om iets te produceren dat op koffie lijkt.

Ondertussen smeer ik een krentenbol. Of nou ja, “smeren”… het is meer een abstract kunstwerk van boterklonten in een hopeloos verkeerd opengesneden bol. Tegelijkertijd besluit ik dat dit ook het moment is om de vaatwasser uit te ruimen. Multitasking, noemen ze dat. In de praktijk betekent het dat ik wat borden laat vallen, twee keer vergeet wat ik aan het doen was en uiteindelijk een lepel in de koelkast leg.

En dan, als die klus geklaard is begint de klim naar boven: met koffie en krentenbollen in balans de trap op. Dit is geen gewone trap. Nee, dit lijkt op een hindernisbaan. Mijn ogen nog half dicht, mijn coördinatie werkt ook nog niet optimaal, dus elke trede die ik neem is een enorme gok. Eén verkeerde stap en ik lig beneden met de koffie in mijn oren en twee krentenbollen op strategisch ongelukkige plekken.

Maar gelukkig, ik haal het. Ik slaak een diepe zucht, maar ik heb het weer gered, ik ben boven. Levend en wel en er is niets gesneuveld. De koffie wordt met de grootste zorg aan vrouw lief overhandigd en de krentenbol op het nachtkastje neergelegd. Mijn vrouw kijkt tevreden en uiteraard krijg ik altijd een liefdevol bedankje van haar.  Dus....ook vandaag weer: Missie geslaagd.

En als de koffie op is en mijn systeem eindelijk opstart (te vergelijken met een schildpad die zojuist heel erg langzaam ontwaakt uit zijn winterslaap), komt een paar maal per week het sportmoment: een half uurtje lopen op de loopband. Ik noem het lopen, maar het lijkt meer op een langzaam protest tegen verplichte beweging. Maar toch voelt het iedere keer weer alsof ik de marathon van Rotterdam heb gewonnen.

Daarna een heerlijke douche pakken, aankleden, scheren, lekker luchtje op… en dan als de ochtend al redelijk ver gevorderd is, dan is het eindelijk zover. Ik ben weer het ventje. Klaar voor de dag en functioneel. En, ook niet onbelangrijk, min of meer wakker.

En mijn vrouw? Die stapt dan helemaal voldaan en volledig uitgerust ook haar bed uit en begint dan heerlijk ontspannen aan haar dag. En dit is nu wat men noemt: Het echte Teamwork ! 

Quote: Ik sta elke ochtend maar op, want slapend rijk worden lukt mij toch niet !!

Voetbalsupporter voor het leven !!

Er zijn mensen die zeggen dat voetbal maar een spelletje is. Maar dat zijn meestal mensen zonder club. Want wie eenmaal zijn hart heeft verpand aan een voetbalclub, die weet: dit is geen hobby, dit is een levenslange emotionele achtbaan zonder veiligheidsgordel. 

En momenteel hang ik ondersteboven, bungelend boven de afgrond, terwijl mijn cluppie vrolijk verder afglijdt alsof het een olympische sport is waarbij prijzen te verdienen valt.

De cijfers spreken voor zich. Laatste twintig competitie wedstrijden: negen keer verloren, drie gelijk gespeeld en maar acht wedstrijden gewonnen. Ik heb inmiddels meer nederlagen gezien dan mijn stofzuiger haren opzuigt. Het verschil is dat mijn stofzuiger tenminste nog presteert.

Dan de blessures. Onze spelers vallen om alsof het herfst is en zij bomen zijn met een zwakke wortelstructuur. Enkel hier, knie daar, hamstring zus, hamstring zo. Op een gegeven moment dacht ik serieus dat de clubarts er een hobby op na houdt om maar zoveel mogelijk patiënten in zijn wachtkamer te hebben. Inmiddels zitten er 12 man in de lappenmand met blessure leed.

En alsof dat nog niet genoeg is, zijn de spelers die nog wel konden lopen inmiddels vertrokken. Naar andere clubs. Clubs waar het gras misschien groener is, of de ballen ronder zijn en de supporters blijkbaar minder vloeken. Ze zwaaiden nog even vriendelijk naar ons toen ze met een enorme snelheid vertrokken richting het succes. Ik bekeek dit alles met lede ogen aan en werd overmand door een treurig gevoel. 

En toch denk je dan….. we hebben het mooiste stadion van Nederland. Weliswaar oud, maar een architectonisch meesterwerk. Een echte voetbaltempel. Een stadion waarin je zou verwachten dat titels vanzelf uit de lucht vallen. Maar nee. Die kuip is prachtig. De resultaten zijn dat op dit moment helaas niet. Het is alsof je in een paleis woont waar de wc telkens overstroomt.

En dan de trouwste aanhang, de 12e man. We zingen. We springen. En we blijven komen. Zelfs als het scorebord ons uitlacht. Zelfs als de tegenstander binnen tien minuten met 0-2 voorstaat. We klappen nog steeds. Soms uit enthousiasme, soms omdat we anders gaan huilen.

Maar eerlijk is eerlijk: mijn vertrouwen heeft inmiddels wel een deuk opgelopen. Nee, een deuk? Het is total loss verklaard. Natuurlijk blijf ik het bestuur en onze trainer Robin van Persie het voordeel van de twijfel gunnen. Het tij zal toch wel een keertje in ons voordeel keren en anders, nou ja, dat is niet aan mij om over te oordelen. Die voetbalwereld is toch soms een jungle hoe men met de belangen van bestuursleden en trainers omgaat. 

Maar ik sta wel voor een heel lastige vraag. Blijf ik nog naar de wedstrijden van mijn cluppie kijken? Ga ik op de wedstrijddag nog twee uur van mijn leven investeren om me te verbijten, boos te worden en langzaam te zien hoe mijn hoop wordt vervangen door sarcasme?

Waarschijnlijk blijf ik ondanks deze sportieve malaise gewoon de wedstrijden volgen. Ik ben daarvoor teveel clubman geworden in de dik 55 jaar dat ik supporter van deze club ben.

Want… uiteindelijk zal mijn cluppie er ook weer bovenop komen, dus ondanks alle ellende sta ik er de volgende wedstrijd gewoon weer. Met mijn clubvlag uitgehangen en altijd weer met de hoop op een mooie wedstrijd en de verwachting dat we gaan winnen. Dus: “Misschien vandaag,” fluister ik tegen mezelf. “Misschien gebeurt er nu wel een wonder.”

Want supporter zijn van de mooiste voetbalclub in Nederland is geen keuze. Het is een aandoening. Chronisch. Ongeneeslijk. Pijnlijk. Maar ook prachtig.

En natuurlijk zal het helpen en zal de rust even terugkeren als we zondag tegen die club uit 020 weten te winnen. En als mijn cluppie, en ja ik heb het natuurlijk over Feyenoord dan tegen die club uit 020 wint, dan sta ik vooraan. Schreeuwend. Juichend en wie weet met tranen in de ogen. Maar tot die tijd? Volop dramatiek, vreselijke wanhoop, maar wel met onbegrensde liefde voor de mooiste club die er bestaat !!

Quote: Alleen een echte supporter weet wat clubliefde inhoudt !!

Het nieuwe kabinet. Hervorming of ordinair bezuinigen !!

Met veel plechtige woorden over “verantwoordelijkheid”, “weerbaarheid” en “toekomstbestendigheid” heeft het kabinet-Jetten een paar weekjes geleden zijn plannen gepresenteerd. Al vanaf dag 1 van de formatie werd mij al duidelijk dat de berg aan problemen in ons landje niet door dit minderheidskabinet opgelost zal worden.

En waar ik al een beetje bang voor was: de rekening belandt opnieuw bij de gebruikelijke groep. Werkenden. Zieken. Ouderen. Mensen met een onzeker bestaan. U weet wel, dat zijn niet de mensen die in een vette Mercedes rijden, een koopwoning van een dikke 5 ton bezitten en 4 keer per jaar met vakantie gaan.

Onder het mom van “hervormen” wordt er weer eens flink gesleuteld aan de sociale infrastructuur. Want dit hopeloos stelletje "wereldverbeteraars" zoeken weer het geld bij de kwetsbaren in de samenleving. 

Neem de WW. Die wordt een stuk korter. Waar je nu nog twee jaar een vangnet hebt, wordt dat teruggebracht naar één jaar. Tegelijkertijd moet je eerst langer gewerkt hebben om überhaupt recht te krijgen op dat vangnet. Er wordt er vriendelijk bij gezegd dat de uitkering “iets hoger” wordt. Hoeveel hoger? Tja… dat blijft ergens in de mist van de beleidsstukken hangen. Wat wel duidelijk is: het moet vooral geld opleveren. Hervorming? Of gewoon een ordinaire bezuiniging verpakt in een vriendelijk sausje?

Ook arbeidsongeschikten ontkomen niet aan de frisse hervormingswind. De maximale AOW-uitkering gaat omlaag en de IVA – voor mensen die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt zijn – verdwijnt voor nieuwe gevallen. Met andere woorden: wie pech heeft, krijgt voortaan gewoon nog wat meer pech. Het levert de schatkist een mooie besparing op. Maar voor de betrokkenen vooral extra zorgen.

En dan de AOW-leeftijd. Vanaf 2033 gaat die sneller omhoog. Voor elk jaar dat we gemiddeld langer leven, werken we er voortaan ook een heel jaar bij. Dat heet in beleidsjargon “meebewegen met de levensverwachting”. In de praktijk betekent het: structureel langer doorbuffelen. De schatkist blij, de burger iets minder. En als het tegenzit, mag je de laatste werkjaren met een rollator richting kantoor. Gezellig hoor, zo’n vitaliteitsbeleid.

In de zorg wordt het er ook niet lichter op. Het eigen risico gaat omhoog, de ouderenzorg krijgt minder middelen, ouderen betalen meer in verpleeghuizen en voor huishoudelijke hulp, en er komt een eigen bijdrage in de wijkverpleging. Je vraagt je toch af hoe deze premier, die er nog uitziet alsof hij net zijn laatste jeugdpuistje heeft uitgeknepen, dit samen met zijn coalitiegenoten zo bedacht heeft. Je krijgt er toch spontaan huilbuien van !!

De rode draad is helder: er moet veel geld naar defensie, stikstofmaatregelen en migratie. Dat mag dus wat kosten. En ergens moet dat geld vandaan komen. Dus wordt er geschaafd aan de sociale zekerheid. Nederland wordt zo stapje voor stapje wat minder zacht, in sociale zin volledig afgebroken en helaas wat meer “ieder voor zich”.

Dit kabinetje noemt het realisme. Veel burgers zullen het echter anders ervaren. Als een land waar zekerheid langzaam plaatsmaakt voor wantrouwen, en waar de sterkste schouders opvallend vaak net buiten beeld blijven wanneer de rekening moet worden betaald.

En wat moet je daar als simpele burger mee? Tja. De afgelopen jaren heeft mijn vertrouwen in de politiek al een paar stevige deuken opgelopen. Met deze plannen daalt dat vertrouwen ver onder het nulpunt.

Op dit moment worden de debatten nog in de 2e kamer gevoerd.. Er zijn nog geen definitieve besluiten genomen. Dus laten we nog een beetje vertrouwen houden in de overige leden van de 2e kamer Misschien, heel misschien wint het gezonde verstand van deze Kamerleden om deze dramatische voorstellen van het kabinet met de grootste snelheid in de prullenbak te doen belanden !!

We zullen het zien.

Quote: De democratie is net als een vlot, het zinkt niet , maar je hebt altijd natte voeten !!