Rimpels en rollator, maar nog steeds onweerstaanbaar !!

Er heerst een hardnekkig misverstand dat aantrekkingskracht ophoudt zodra je een bepaald aantal verjaardag kaarsjes hebt uitgeblazen. Alsof Cupido zegt: “Gefeliciteerd met je pensioen, en hier is je lidmaatschap van de club van uitgebluste en onzichtbare mensen". Nou, laten we dat sprookje maar meteen in de prullenbak gooien.

Want geloof me: je kunt op je zeventigste net zo aantrekkelijk zijn als op je zeventiende, alleen met als voordeel dat je betere verhalen kan vertellen, waarschijnlijk een stevige pensioenpot bezit en gelukkig verlost bent van vervelende jeugdpuistjes, puberdrama’s en gênante liefdesbrieven.

Want beste lezers, rimpels vertellen een verhaal. Elke rimpel is een bewijs dat je vaak hebt gelachen, gezoend, of gewoon de zon niet altijd gemeden hebt. Zie het als littekens van plezier. En laten we eerlijk zijn: een lachrimpel werkt beter dan een Botoxmasker waar niemand aan kan aflezen of je blij bent of net een citroen hebt gegeten. En die rimpels zijn toch stukken aantrekkelijker dan een vlinder-tattoo wat ooit een goed idee leek na drie glazen wijn die een beetje verkeerd vielen. En, bovendien heb je als voordeel dat je je rimpels niet hoef bij te laten werken. Ze komen vanzelf, en zijn permanent, dus een soort van natuurvriendelijke lichaamsversiering.

Als oudere weet je wie je bent. Je hoeft je niet meer druk te maken om allerlei trends te volgen zoals “low-rise jeans” of "preppy kledingstukken", of uitgebalanceerde diëten te volgen om maar geen grammetje aan te komen. Niets is zo sexy als iemand die gewoon zegt: “Ik hou van zuurkool, met een heerlijke Hema rookworst en een klodder vette jus.

Ja, en wellicht heb je al een rollator. Zie dat ding als de SUV onder de loopmiddelen: praktisch, ruim en met plek voor je boodschappen. Versier die rollator met wat lampjes of een vlaggetje, en je rijdt zo de harten van voorbijgangers binnen.

Oké, de eerlijk gebiedt te zeggen dat de kans dat je nog spontaan een sixpack kweekt, inmiddels wel heel klein is geworden, tenzij die sixpack in de koelkast staat. Maar een goed gevoel voor humor? Dat vergaat niet. Sterker nog: met de jaren wordt je timing beter. Een scherpe grap op het juiste moment maakt je onweerstaanbaar. En je hoeft er niet eens voor naar de sportschool.

Of je nu zilvergrijs, peper-en-zout of “strategisch kaal” bent, aantrekkingskracht zit niet in je kapsel, maar in je uitstraling. Mensen vallen op energie, warmte en  authenticiteit. En dat heb je in overvloed, want je hebt geleefd, gelachen, gehuild, en geleerd. Maak oogcontact. Ja, ook als je leesbril nog ergens in je tas bungelt. En lach breeduit, je kunstgebit blijft heus wel zitten.

Dus de volgende keer dat je in de spiegel kijkt en denkt: “Pff, dat lijf heeft wat kilometers gemaakt” , glimlach dan. Je bent als een klassieke oldtimer: misschien niet meer zo snel, maar wel met een unieke charme waar jonge modellen alleen maar jaloers op kunnen zijn.

Aantrekkelijk zijn stopt niet met ouder worden. Het krijgt alleen meer diepte, meer pit, en vaak kan je nu nog steeds met een simpele knipoog de harten van menig andere senior sneller laten kloppen!  

Quote: Leeftijd is slechts een getal, en besef, op elke leeftijd kan je onweerstaanbaar zijn !!

Boodschappen doen, van op de pof naar peperduur !!

Er zijn van die momenten dat je met je boodschappen karretje door de supermarkt rolt en denkt: hoeveel zou dit grapje me nu weer gaan kosten? 

Waar je vroeger een tas vol aardappelen, groente, vlees en een pak koekjes had voor een habbekrats, tikt de kassa tegenwoordig vrolijk bedragen aan waarvan je hartslag spontaan stijgt. 

Een pak koffie? Bijna net zo duur als een avondje uit. Een stukje kaas? Daar moet je bijna een lening voor afsluiten. En toch… boodschappen doen is altijd al een belangrijk onderdeel van ons bestaan geweest. Alleen, de manier waarop we ermee omgingen, is in de loop der jaren flink veranderd.

Ik kan mij nog uit mijn jeugd herinneren dat je in de jaren ’60 vaak nog de buurtwinkel of de kleine kruidenier op de hoek had zitten. Daar kende iedereen elkaar, en als je toevallig even krap bij kas zat, schreef de winkelier jouw aankopen gewoon op in een schriftje. Op de pof kopen, noemden ze dat. Aan het eind van de week, of van de maand, werd de rekening voldaan. Geen gedoe, geen rente, alleen vertrouwen en een handdruk.

En het mooie was: niemand keek je raar aan als je zo’n schuldje had. Het was in die tijd doodnormaal. En er zat ook iets warms in dat systeem: de kruidenier wist welke worst je het lekkerst vond, hield speciaal die ene jam apart en gaf je als kind een dropje mee. Probeer dat nu maar eens bij de zelfscankassa.

Nee dan nu, anno 2025. Alles is strak geregeld, digitaal betalen, wat heel efficiënt is, maar oh zo onpersoonlijk. Je pint meteen bij de kassa, en wie vandaag geen geld heeft, tja die heeft simpelweg pech. De supermarkt heeft geen schriftje achter de toonbank en de caissière mag je ook niet “volgende week betalen” beloven. Het enige schriftje dat nog bestaat, is je online bankafschrift, en dat voelt vaak minder vriendelijk.

En de prijzen? Die zijn een verhaal op zich. Waar je in de jaren ’60 met een gulden een heel brood en wat beleg kon meenemen, ben je nu soms bijna een vermogen kwijt voor een simpele lunch. Veel mensen balanceren daardoor elke maand weer financieel op het randje, en dat voelt alsof de boodschappen ineens een luxeartikel zijn geworden.

Het contrast is groot. In vroeger jaren bestond er vertrouwen, was er echt persoonlijk contact en ook niet onbelangrijk, een beetje menselijkheid. En nu: er zijn zelfscankassa’s, bonuskaarten en prijzen die zo snel stijgen dat je inmiddels een pijnlijke hernia hebt overgehouden aan het zoeken naar betaalbare boodschappen, die heel laag en zo diep mogelijk in de schappen zijn weggestopt.  Misschien hebben we vandaag de dag er gemak van en een overvloed aan verschillende artikelen voor teruggekregen. Maar het warme menselijke gebaar van “zet het maar op de pof” is in de supermarkt van vandaag ver te zoeken.

Misschien verklaart dat waarom zoveel mensen met weemoed terugdenken aan die tijd. Niet omdat alles beter of goedkoper was (hoewel, dat ook), maar omdat boodschappen doen toen meer was dan een rekensom. Het was het contact, het vertrouwen en het sociale uitje in de buurt waar je woonde.

En.... als ik dan weer eens mijn pinpas hoor piepen bij de kassa en de bon zie waar ik steil van achterover val, denk ik weleens: konden we het nog maar weer even op de pof zetten !!

Quote: Boodschappen doen nu heeft als voordeel dat je boodschappenlijstje heel kort geworden is !!

De schooltandarts: Trauma of traktatie !!

De meesten van ons zullen trouw elk half jaar naar de tandarts gaan voor een periodiek controle aan het gebit. Soms met een lichte tegenzin om in die stoel te gaan zitten, maar echt niet te vergelijken met datgene wat wij, de 60 plussers onder ons, jaarlijks bij de schooltandarts te wachten stond. Lees en huiver nog eens mee !!

Ach, de jaren ’60. De Beatles op de radio, melk in glazen flesjes… en de schooltandarts die in een bus het schoolplein op denderde. Geen hippe camper met vrolijke stickers, nee: een bus die eruitzag alsof hij normaal gedetineerden naar de gevangenis bracht. Wie dus in de jaren ’60 naar school ging, herinnert zich vast nog de schooltandarts. Dat mysterieuze fenomeen dat ergens tussen een medisch professional en een rondreizende kermisattractie hing. 

Zodra de schooltandarts zijn intrek nam op het schoolplein, hing er een geur die nog het meest deed denken aan een mix van ontsmettingsmiddel, angstzweet en kruidnagelolie. Want kruidnagel was de smaak van de verdoving. Of beter gezegd: de niet-verdoving. Want verdoven deed men alleen bij echt grote klussen. Voor het trekken van een kies bij een elfjarige was een vriendelijk "mond open!" meestal voldoende.

Je nam plaats in een enorm leren gevaarte met hendels, alsof het ding rechtstreeks uit een Frankenstein-film was gesloopt. Zodra je zat, werden de lampen in je gezicht gedraaid, en dan begon het feest. Het gebrom van de boor klonk als een startende straaljager. En boren deden ze, soms zo enthousiast dat je dacht dat ze van plan waren om aan de andere kant van je kaak weer naar buiten te komen.

En alsof dat nog niet genoeg was, zat de volgende in de rij gewoon mee te kijken. Want privacy bestond nog niet. Je klasgenoot stond letterlijk naast je te wachten, terwijl jij probeerde niet te gillen. Het was een lesje in groepsdruk: "Als Pietje niet huilt, mag jij ook niet huilen." Natuurlijk huilden we allemaal, maar dan zachtjes.

Na afloop kreeg je een papiertje mee voor je ouders, waarin in keurige ambtelijke taal stond dat er ‘een kleine ingreep’ was gedaan. Dat betekende meestal dat er minstens één kies getrokken was. Soms kreeg je ook nog een suikervrij pepermuntje. Ironisch, want tegen de tijd dat je tong weer in beweging kwam, smaakte alles toch naar metaal.

En toch…Toch keken we er stiekem ook een beetje naar uit. Want de schooltandarts betekende dat je een uurtje niet in de klas hoefde te zitten. Rekenen kon wachten, je had immers belangrijkere dingen te doen, zoals overleven. En achteraf leverde het verhalen op die je nog decennia later kon vertellen.

Dus ja, de schooltandarts was een mix van horror en komedie. Een collectieve jeugdherinnering waarbij we massaal leerden dat angst, pijn en gezelligheid soms wonderlijk goed samengaan.

En nu? Nu liggen kinderen prinsheerlijk in een moderne stoel, met een flatscreen boven hun hoofd, Netflix te kijken en een verdoving die écht werkt. Soms denk ik terug aan die tijd, maar ben vervolgens blij dat de vooruitgang op gebied van de tandzorg enorm verbeterd is !!

Quote: In de stoel van de tandarts, worden we allemaal weer kind !!

De betweters !!!

We kennen ze allemaal: de mensen die altijd precies weten hoe het zit. Of beter gezegd, die denken dat ze alles weten. Of het nu gaat om opvoeding, werk, gezondheid, relaties, of zelfs hoe je het beste een plant water geeft, zij hebben het antwoord. En het mooie van dit alles? Ze hebben er zelf nul komma nul ervaring en/of verstand van.

Het zijn de types die je vertellen hoe je kinderen moet opvoeden, terwijl ze zelf nog geen dag luiers hebben verschoond. Ze leggen uit hoe je een bedrijf runt, zonder ooit een factuur te hebben verstuurd. En ze weten alles over reizen, terwijl ze niet verder zijn gekomen dan hun eigen achtertuin. Ze hebben nooit een marathon gelopen, maar weten wel precies dat jouw hardloopschoenen verkeerd zijn. Hun wijsheid komt niet voort uit vallen en opstaan, maar uit een onuitputtelijke bron van aannames, meningen en meestal een negatieve instelling.

Want het is nooit dat ze vol enthousiasme zeggen: “Goh, Wat leuk dat je dat probeert!” Nee, hun favoriete zinnetjes zijn: “Dat werkt nooit.” “Daar zou ik niet aan beginnen.” “Weet je wel hoe moeilijk dat is?” En als je dan vraagt of ze dat zelf ooit hebben geprobeerd, komt er meestal een stilte. Of een vaag: “Nee, maar ik ken iemand die...…”

Het zijn de commentatoren van het leven. De mensen die aan de zijlijn staan, nooit zelf meespelen, maar wel luid roepen dat de scheids blind is en de spits beter zijn best moet doen. Ze vergissen zich alleen in één ding: de echte lessen leer je niet vanaf de tribune, maar op het veld. En de commentaren en meningen die men spuit op de berichten in de socials, zoals Facebook, Insta of Tiktok, worden geplaatst in de veronderstelling dat ze er zelf bij zijn geweest. Niets is minder waar natuurlijk, men brult maar wat en vaak zonder enig normbesef.

Waarom doen mensen dit eigenlijk? Misschien omdat oordelen makkelijker is dan zelf ervaren. Want wie iets probeert, kan falen. En falen voelt kwetsbaar. Veel makkelijker is het om kritiek te geven op de daden van een ander. Dan hoef je zelf niets te riskeren en lijk je toch slim.

Maar de grap is: echte wijsheid zit juist in het doen. In fouten maken, opnieuw proberen, en beseffen dat je niet alles weet. Juist de mensen die met vallen en opstaan het meest hebben meegemaakt, zijn vaak verrassend mild. Zij weten dat er niet één waarheid is, dat dingen soms mislukken, en dat dat helemaal oké is, want niemand, maar ook echt niemand is perfect.

Dus wat doe je met al die negatieve betweters? Lach erom. Schenk er geen aandacht aan en beschouw ze als hopeloze azijnzeikers die toevallig jouw levensfilm aanschouwen. Het gaat er om dat jij de hoofdpersoon ben en zij slechts figuranten met een tekstballonnetje. Want uiteindelijk geldt: wie de route zelf loopt, weet hoe de weg écht voelt.

En misschien, heel misschien, durven de grote betweters ooit zelf een stap voorwaarts te zetten en niet zo snel een ongefundeerde mening klaar te hebben. Tot die tijd heb ik een eenvoudig advies: laat ze lekker praten. Want jij weet wel beter !!

Quote: Het is opvallend dat mensen die alles beter weten, feitelijk nooit iets beter doen !!