Jaarafsluiting 2025 !!

We bevinden ons in de laatste dagen voor de jaarwisseling. Nog even en er kan geproost worden op weer een nieuw jaar. 

Maar voordat ik die champagnefles zal opentrekken, sta ik met gemengde gevoelens stil bij wat het afgelopen jaar voor mij en mijn dierbaren heeft betekent. 

2025 zal voor ons altijd een bijzonder jaar blijven. Een jaar dat zich niet laat vangen in één gevoel, maar bestaat uit lagen: licht en schaduw, warmte en pijn, hoop en gemis. Het was een jaar met mooie momenten die ons deden glimlachen, soms onverwacht, soms klein maar groots in betekenis. Momenten van samenzijn, van lachen, van even vergeten hoe kwetsbaar het leven kan zijn.

Tegelijkertijd was 2025 ook een heftig jaar voor mijn gezin en onze familie. Een jaar waarin verdriet diep heeft gesneden en wonden heeft achtergelaten die niet zomaar helen. Het soort pijn dat je stil maakt, dat je dwingt om naar binnen te kijken en dat je leven voorgoed verandert. Deze gebeurtenissen laten zich niet afsluiten met de kalender; ze reizen met je mee en je voelt de pijn dag na dag.

Juist door deze contrasten is het besef gegroeid hoe kostbaar elke dag is. Als ouder wordende mens wordt steeds duidelijker dat tijd geen vanzelfsprekendheid is. Dat morgen geen belofte is, maar een geschenk. Dat de mensen die je liefhebt geen constante zijn, maar een wonder dat je mag koesteren zolang ze er zijn. Een gesprek, een hand op je schouder, een blik van begrip, het zijn deze momenten die uiteindelijk tellen.

2025 heeft mij geleerd dat wij allemaal stervelingen zijn, tijdelijk op deze aardbol. Die gedachte is confronterend, soms beangstigend, maar ook verhelderend. Ze nodigt uit om bewuster te leven, om minder uit te stellen, om vaker te zeggen wat gezegd moet worden. En om liefde niet te sparen voor later.

Hoewel dit jaar zwaar is geweest, en het verdriet ongetwijfeld ook in 2026 nog voelbaar zal zijn, kijk ik samen met mijn gezin voorzichtig vooruit. Niet met grootse verwachtingen, maar met de intentie om het beste ervan te maken. Met ruimte voor rouw, maar ook met mooie momenten voor nieuwe herinneringen. Met aandacht voor elkaar, en met mildheid voor onszelf.

2025 sluiten we af met dankbaarheid voor wat was, verdriet om wat definitief verloren ging, en hoop voor wat nog komt. In 2026 nemen we alles mee wat dit jaar ons heeft geleerd: om te koesteren, te leven, en lief te hebben, elke dag opnieuw.

Als afsluiting van deze blog wens ik iedereen een mooie en gezellige afsluiting van 2025 en een goed begin van het nieuwe jaar !!

Quote: Leer van gisteren, leef voor vandaag, hoop voor morgen !!

Toen , jaren geleden in 1975 !!

Sommige gebeurtenissen lijken op het moment dat je het beleeft zelf heel klein, bijna achteloos schenk je er weinig tot geen aandacht aan. Maar pas veel later besef je: daar begon alles. Zo’n moment had ik in 1975, zonder het toen ook maar een seconde te vermoeden.

Ik was jong, de wereld lag open en het leven voelde vooral als iets dat nog moest beginnen. En toen was daar ineens zij. Mijn meisje. Het was een gewone zomerdag in de maand juli 1975 en ik zag haar voor het eerst op de hoek van de straat staan en werd overvallen door een rilling van sensatie.

We keken elkaar vluchtig aan, zonder iets tegen elkaar te zeggen en gingen weer ons eigen weg. Maar er gebeurde iets met mij, deze ontmoeting met haar bleef hangen. Haar lach, haar blik, iets in haar aanwezigheid dat zei: hier moet je zijn. Vijftig jaar later kan ik nog steeds niet precies uitleggen wat het was, maar ik weet wel: ik ben nooit meer bij haar weggegaan.

Wat begon als verliefdheid groeide uit tot iets stevigers. Iets dat tegen een stootje kon. We leerden elkaar kennen in alle eenvoud, maakten plannen, maakten fouten, lachten, twijfelden, probeerden opnieuw. En ergens onderweg besloten we: dit doen we samen. Inmiddels zijn we al 46 jaar gelukkig getrouwd, en dat woord “gelukkig” gebruik ik heel bewust. Niet omdat alles altijd vanzelf ging, maar juist omdat we het samen deden.

We bouwden een leven. Geen perfect leven, wel een echt leven. Met werk, met zorgen, met kleine overwinningen en grote mijlpalen. En 44 jaar geleden kwam daar ons grootste wonder bij: onze dochter Esmeralda. Nog steeds vind ik het bijzonder dat uit onze liefde zomaar een mens is ontstaan die nu al zo lang haar eigen weg gaat. Ik kijk naar haar en zie ons allebei terug, ben ook enorm trots op haar en zie tegelijk een volwassen vrouw die helemaal zichzelf is en een eigen toekomst heeft opgebouwd.

Nu, vijftig jaar na dat eerste moment in 1975, kijk ik terug met een glimlach. Niet weemoedig, maar dankbaar. Dankbaar dat ik haar, Cora, heb ontmoet. Dankbaar dat zij mij heeft gekozen. Dankbaar voor alles wat we samen hebben gedeeld en nog steeds delen: de gesprekken die we voerden, de herinneringen die alleen wij kennen, de stilte die comfortabel is geworden.

Mijn meisje is al lang geen meisje meer en ik ben ook geen "jonge god" meer. Maar wat gebleven is, is dat gevoel van wij. En als ik één ding heb geleerd in die vijftig jaar, dan is het dit: echte liefde zit niet in grote gebaren, maar in samen blijven kiezen. In goede en minder goede tijden, elke dag weer. En dat zou ik, zonder enige twijfel, opnieuw doen.

Quote: Een hechte en duurzame relatie is met geen geld te koop, daar moet je in willen investeren !!

De winters van vroeger !!

Afgelopen donderdag was weer één van die wekelijkse dagen dat je mij kon vinden op de tennisbaan. De zon scheen volop en de thermometer gaf een buitentemperatuur aan van 13 graden. Het was dus heerlijk weer om op de buitenbanen van mijn vereniging mij letterlijk in het zweet te werken. Hoe anders was het jaren geleden, toen winters nog echt winters waren, ook al in de maand december. 

In die winters van vroeger leek de wereld soms wel van ijs gemaakt. Ik herinner me dat de ramen ’s ochtends vol prachtige ijsbloemen stonden die je met je warme adem kon laten verdwijnen. Buiten kraakten de houten schuttingen bij elke windvlaag, en als je naar school moest, voelde het alsof je door een eindeloze, witte woestijn liep. Je wangen gloeiden rood, je vingers tintelden en je adem kwam als wolkjes uit je mond. Maar niemand hoorde je klagen. Het hoorde erbij. In onze vrije tijd bonden we onze schaatsen onder en gleden met het meeste plezier over sloten en plassen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Op de pleinen en straten bouwden we iglo’s van opgehoopte sneeuw, en hielden sneeuwballengevechten tegen kinderen uit andere straten. Het waren epische veldslagen waar je trots op terugkeek. Als het donker werd waren de straten leeg en stil, gedempt door dikke lagen sneeuw, en de avonden waren koud en magisch. Je kroop binnen dicht bij de kachel waar je natte wanten hingen te drogen en waar de geur van hete erwtensoep door het huis trok. Het was inderdaad echt koud, ja, maar het was een soort koude wat voor deze tijd van het jaar normaal was en die iedereen verbond.

En dan kijk je naar nu. De winters lijken zich te hebben teruggetrokken naar verre herinneringen. De laatste jaren voelt het eerder alsof de lente vergeten is weg te gaan. Met Kerstmis heb je geen dikke trui, handschoenen en een ijsmuts op, maar tijdens het Kerstdiner zit je tegenwoordig in een bijna zomerse outfit aan de kalkoen.  De terrassen van de kroegen zitten midden januari nog barstensvol klanten en sneeuw… tja, dat komt nog maar zelden voor. Soms dwarrelen er wat vlokken voorbij, bijna verlegen, alsof ze niet zeker weten of ze nog wel welkom zijn.

De zomers zijn zo warm geworden dat het lijkt alsof de zon het besluit heeft genomen om van ons kikkerlandje ook maar een soort van subtropisch paradijs te maken. Kinderen spelen met waterpistolen in november, en de airco maakt meer uren dan de oude kolenkachel ooit heeft gedaan. Iedereen kent inmiddels het begrip “hittegolf” wel, en het lijkt alsof we elk jaar een nieuwe recordtemperatuur mogen verwelkomen.

Toch, tussen al die warmte en die veranderende seizoenen, blijft er iets bijzonders. Mensen vertellen nog steeds verhalen over vroeger, over schaatsplekken die allang zijn opgedroogd en sneeuwhoogtes die je nu alleen nog op foto’s ziet. En de nieuwe winters, hoe zacht ook, hebben hun eigen charme: langere wandelingen, minder glibberen, buiten tennissen in korte broek en een lichtgekleurde lucht die zelfs in januari vriendelijk lijkt.

Het klimaat en de hierbij behorende seizoenen zijn al een aantal jaar aan het veranderen, maar het plezier waarmee we ze beleven blijft bestaan. Of dat nu met warme chocolademelk is bij min tien, of met een koel glas limonade of een heerlijke goudgele rakker bij 13 graden in december. Uiteindelijk blijkt ook nu weer, dat wij hier ons moeiteloos bij aanpassen.

Quote: Wat voor weer het ook is, warm, koud, nat of droog, het heeft allemaal hun eigen charme!!

Pakjesavond in de verdrukking ?? Het zal toch niet !!

Er was eens… een oer-Hollandse traditie die al sinds mensenheugenis bestaat, namelijk pakjesavond. Maar anno 2025 lijkt de Sinterklaas viering een beetje op een langzaam dovende kaars: nog steeds wat licht , maar het vlammetje zie je duidelijk uitgaan.

Want wees eerlijk: de feestmaand begint tegenwoordig al in oktober. Niet omdat de goedheiligman zo vroeg is, nee, omdat de winkels het liefst de kerstman met zijn Ho, Ho, Ho, Ho twee maanden lang door de speakers laten tetteren. Waar vroeger vrolijke Sinterklaasliedjes klonken, hoor je nu alleen "Last Christmas" en zie je een sneeuwpop met LED-ogen die je hoopvol aankijkt, alsof hij zeggen wil: “Sorry Sinterklaas, maar je tijd is om.”

Maar de oudere generatie weet wel beter. Het is pas echt december als je je schoen zet met daarin een wortel waarvan je hoopt dat hij niet morgen nog op dezelfde plek ligt. Of als er ergens in huis ineens mysterieuze pepernoten verschijnen, terwijl je toch zeker weet dat niemand in het gezin zulke kruimelsporen veroorzaakt. Tja, zou dat magie zijn, of..........bestaat die Pieterbaas dan toch echt.

Tegenwoordig zijn er ook al scholen die meer regels rond Sinterklaas hanteren, dan het veiligheidsprotocol van Schiphol rond vloeistoffen in handbagage. Het wordt met de dag gekker. Sinterklaas mag in een enkel geval al niet meer op het schoolplein verschijnen, want dat is te spannend en discriminerend tegelijk. En Zwarte Piet mag al een poosje niet meer zwart zijn, want dat is te gevoelig. En het grote boek van Sinterklaas? Waarschijnlijk wordt dat straks ook verboden, want er zal wel één of andere protestbeweging zich melden , die van mening is dat dit kinderen discrimineert die hun huiswerk een keertje niet gemaakt hebben.

Het gevolg? Een hele generatie jonge kinderen die straks denken dat Sinterklaas een soort mythische projectmanager was die alleen op Teams-gesprekken verscheen.

Maar gelukkig… er is nog altijd pakjesavond thuis. De plek waar Sinterklaas wel gewoon bestaat. Waar Pa hysterisch de trap op rent om te doen alsof er op het raam wordt geklopt. Waar de hond schrikt en met zijn staart tussen zijn benen in een hoek kruipt, waar oma roept dat ze dit jaar echt niks hoeft te hebben en waar de gedichten langer duren dan het bereiden van een 5-gangen diner. Surprises bestaan uit wc-rollen, ducttape en de meest creatief verzonnen voorwerpen. En dáár kan geen verbod, geen discussie en geen kerstballenmuur tegenop.

Maar toch is het waar: Het Sinterklaasfeest staat onder druk. Als we niet oppassen wordt Sinterklaas straks alleen nog maar als nostalgisch decorstuk gebruikt in reclames met de slogan: “Weet je nog, vroeger?” En dat zou eeuwig zonde zijn. Want pakjesavond is het enige feest waarbij volwassenen met droge ogen kunnen discussiëren over de vraag of een paard wel of niet op een dak kan lopen, terwijl kinderen vrolijk geloven dat hun schoen daadwerkelijk wordt gevuld door een 174-jarige man met een mijter.

Maar gelukkig is er ook hoop. Want zolang er families zijn die zich op 5 december verzamelen rond een grote schaal pepernoten, een stapel cadeaus en Sinterklaas liedjes zingen, dan blijft de traditie leven. En zolang er gedichten zijn die rijmen op "Sint zat te denken" en eindigen op geschenken, dan kunnen we gerust zijn.

Dus ja, misschien verandert Sinterklaas. Misschien past hij zich een beetje aan. Maar helemaal verdwijnen? Nee hoor, dat laten we toch niet gebeuren. Want zolang wij blijven lachen, strooien, rijmen en klagen over dat chocoladeletters ieder jaar dunner en duurder worden, blijft pakjesavond bestaan.

En dat is misschien wel de mooiste traditie van allemaal. Dus een ieder die pakjesavond gaat vieren, geniet ervan en heel veel plezier gewenst !!

Quote: Sint en Piet, een mooie Hollandse traditie, hou het in ere en vergeet ze niet !!!