Halloween, een avond vol angstaanjagend plezier !!

Aanstaande zaterdag, op 31 oktober, is het weer zover: Halloween! De echte liefhebbers leven al wekenlang toe naar die ene avond waarop je ongestraft als wandelende doodskist over straat mag, je huis verandert in een spookpaleis en je buurman eruitziet alsof hij zojuist uit de diepvries is gehaald.

Welkom bij Halloween, het feest waarbij griezelen de bedoeling is en je je afvraagt waarom je eigenlijk nog zoveel moeite doet om je eigen voordeur open te durven doen.

Halloween begint natuurlijk niet op 31 oktober. Nee, dat begint weken eerder. Kostuumwinkels puilen uit, webshops draaien overuren en hele gezinnen raken in crisis omdat mama dit jaar geen heks wil zijn, maar een bloeddorstige vampier. Papa doet ook mee, zolang hij maar niet zelf geschminkt hoeft te worden. En de kinderen? Die willen iets waarvan je als ouder 's nachts wakker ligt.

De kostuums zijn vaak schitterend mooi. Van levensechte zombies en grijnzende skeletten tot heksen met nagels waar zelfs een roofvogel jaloers op zou zijn. Sommige mensen zijn zo professioneel geschminkt dat je spontaan overweegt de politie te bellen. Vooral als ze doodleuk de supermarkt binnenwandelen met een gezicht dat eruitziet alsof het drie keer door een gehaktmolen is gehaald.

En dan moet het feest nog beginnen! Voor kinderen is Halloween een soort Sinterklaas, maar dan zonder de goedheiligman en met de kans op nachtmerries. Dagen van tevoren wordt er over niets anders gesproken. Welke route gaan we lopen? Welk kostuum trekken we aan? Hoeveel snoep krijgen we? En vooral: waar wonen de mensen die niet kinderachtig doen met het uitdelen van dat heerlijke snoepgoed?

Want laten we eerlijk zijn: dat griezelkostuum is leuk, maar een goed gevulde snoepzak is uiteindelijk de hoofdprijs. De kinderen oefenen hun griezelstem, ouders controleren de snoepvoorraad en ergens in de buurt installeert een buurman een rookmachine waarmee hij waarschijnlijk ook Schiphol tijdelijk kan sluiten.

En dan is het 31 oktober. Het wordt donker. De wind waait door de bomen, spinnenwebben hangen aan de gevels en achter sommige ramen brandt een geheimzinnig rood licht. Dan klinkt de eerste bel. Je opent de deur en kijkt recht in de ogen van een bloederige clown, een klein skelet en een heks die nauwelijks groter is dan je stofzuiger.

‘Trick or treat!’ Je hartslag schiet omhoog. Je grijpt naar de snoepkom en probeert ondertussen te bedenken of die clown wel echt acht jaar oud is. De kinderen verdwijnen met hun buit, maar voordat je de deur kunt sluiten, gaat de bel opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Na twintig keer snoep uitdelen begin je te begrijpen hoe mensen in horrorfilms zich voelen. Je gluurt door het raam, ziet een schaduw bewegen en denkt: als dit zo doorgaat, moet ik straks zelf als spook langs de deuren om mijn snoepvoorraad aan te vullen.

Halloween is allang niet meer alleen een kinderfeest. Ook volwassenen doen enthousiast mee. Sommigen trekken een cape aan, anderen laten zich urenlang schminken en weer anderen hebben helemaal geen kostuum nodig. Die zien er op maandagochtend op kantoor al uit alsof ze rechtstreeks uit een horrorfilm komen.

En dan de versieringen! Grafstenen in de voortuin, pompoenen met angstaanjagende gezichten, bewegende skeletten en spinnenwebben die zo realistisch zijn dat zelfs de pakketbezorger liever een kilometer omloopt. Later op de avond wordt het eindelijk stil. De laatste kleine vampier verdwijnt om de hoek, de rookmachine wordt uitgezet en de voordeur kan dicht. Je kijkt naar de snoepkom: leeg. Naar de vloer: vol modder, bladeren en mysterieuze glitters. En in de spiegel zie je een vermoeid gezicht dat verdacht veel lijkt op dat van een figurant uit The Walking Dead.

Halloween is voorbij. Tot volgend jaar! Ik zorg er dan ook weer voor dat er voldoende snoep in huis is, want voor je het weet staat er weer een horde kleine monsters voor de deur, laat staan dat je een vampier met lege handen naar huis stuurt. En wie weet, misschien maak ik volgend jaar mijn tuin nog griezeliger, mijn kostuum nog enger en mijn snoepvoorraad nog groter. Want één ding is zeker: op 31 oktober staan ze er weer. En ik? Ik doe dus gewoon weer mee. Tot volgend jaar… als je durft!

Quote: Geniet ook dit jaar weer op 31 oktober van dat magische Halloween!!

De Rotterdammer betaalt de rekening !!

Rotterdam stelt haar begroting op 12 november definitief vast en heeft het dan financieel voor elkaar. Althans, op papier. De gemeentebegroting voor 2027 bedraagt maar liefst 5,429 miljoen euro. Ruim vijf miljard! Een bedrag waarvan je duizelig wordt als je probeert je voor te stellen hoeveel nullen daarachter staan.

En toch moet Rotterdam bezuinigen. Op wat? Op het gratis openbaar vervoer voor ouderen. En hoe vult de gemeente haar schatkist verder? Door betaald parkeren steeds verder uit te breiden en automobilisten steeds dieper in de buidel te laten tasten. Welkom in Rotterdam, de stad waar de ambities torenhoog zijn, de begroting miljarden telt, maar waar de rekening opvallend vaak terechtkomt bij gewone inwoners.

Oma eruit en parkeerautomaat erin. Jarenlang konden Rotterdamse AOW'ers gratis gebruikmaken van het openbaar vervoer. Een regeling die ouderen niet alleen geld bespaarde, maar hun ook de mogelijkheid gaf om zelfstandig op pad te gaan. Even naar de markt, een kop koffie drinken bij vrienden, op bezoek bij de kleinkinderen of gewoon een ritje maken om onder de mensen te zijn.

Maar de regeling voor alle ouderen verdwijnt per 1 januari 2027. De gemeente noemt financiële redenen. De besparing bedraagt ongeveer 3,3 miljoen euro per jaar. Drie komma drie miljoen! Op een begroting van 5.429 miljoen euro is dat ongeveer 0,06 procent. Anders gezegd: van iedere duizend euro die Rotterdam uitgeeft, gaat het om ongeveer zes cent.

Natuurlijk, ook zes cent is geld. Maar wie beweert dat deze maatregel noodzakelijk is om een begroting van deze omvang overeind te houden, moet wel heel overtuigend uitleggen waarom juist deze voorziening moet verdwijnen. Er is inmiddels een tegemoetkoming geregeld voor AOW'ers met een inkomen tot 110 procent van het wettelijk sociaal minimum. Zij kunnen onder voorwaarden gratis blijven reizen. Dat is goed nieuws. Maar ouderen met een hoger inkomen, die bepaald niet allemaal vermogend zijn, verliezen hun algemene recht op gratis openbaar vervoer.

En wat zijn de gevolgen? Een oudere die minder vaak de deur uitgaat, ontmoet minder mensen. Een bezoekje aan vrienden wordt een kostenpost. Een spontaan uitstapje wordt iets om over na te denken. Voor mensen die iedere euro moeten omdraaien, is dat geen theoretisch probleem. Sociaal isolement ligt op de loer. Eenzaamheid kan toenemen. En wie minder onder de mensen komt, kan uiteindelijk meer behoefte krijgen aan ondersteuning, welzijnswerk of zorg.

Niet iedere bespaarde euro op openbaar vervoer leidt automatisch tot extra zorgkosten. Maar het is wel degelijk de vraag of het verstandig is om een relatief kleine besparing te realiseren als daardoor elders maatschappelijke kosten kunnen ontstaan. Wat vandaag op de vervoersbegroting wordt bespaard, kan morgen op de zorgbegroting weer terugkomen. Misschien moet het Rotterdamse college eens uitleggen of die mogelijke neveneffecten zijn onderzocht. En zo ja, waar de uitkomsten te vinden zijn. Ik zal jullie vertellen, dat hebben ze nooit gedaan, het gaat deze coalitie simpelweg om geld binnen te harken over de ruggen van ons, inwoners van deze vergane wereldstad.

Dan het parkeerbeleid. Ook zo geweldige maatregel van deze coalitie. Rotterdam gaat dus betaald parkeren uitbreiden naar vrijwel de hele stad en ondanks dat er misschien nog een juridische procedure zal worden opgestart, zal naar alle waarschijnlijkheid hier geen sikkepit meer tegen te doen zijn. 

De financiële opbrengst van het nieuwe parkeerbeleid loopt volgens de gemeentelijke begroting uiteindelijk op tot structureel 76,7 miljoen euro netto per jaar. Dat is serieus geld. Maar het is ook serieus geld dat ergens vandaan moet komen: jawel, uit de zakken van ons, de inwoners, bezoekers en ondernemers.

Voor veel bewoners betekent betaald parkeren een extra vaste last. Wie een auto nodig heeft voor werk, mantelzorg, boodschappen of het vervoeren van gezinsleden, kan die niet altijd zomaar wegdoen. En wie geen eigen parkeerplaats heeft, wordt afhankelijk van de gemeentelijke tarieven en regels, waardoor het besteedbaar inkomen van de meeste gezinnen enorm zal dalen en ligt armoede in sommige gevallen wellicht op de loer.

Maar dit geweldige college van Rotterdam geeft de Rotterdammer dit jaar wel iets terug tijdens de jaarwisseling bij de Erasmusbrug. Er wordt, ondanks dat dit niet zou gebeuren, ruim een miljoen voor een vuurwerk show uitgetrokken, waar de meeste inwoners niet echt op zitten te wachten. Maar een paar miljoen voor ouderen is te veel?  Een vuurwerkshow duurt een paar minuten op oudejaarsavond. Gratis openbaar vervoer kan ouderen het hele jaar door helpen zelfstandig te blijven. Waarom krijgt het ene evenement wel financiële ruimte, waar de gemiddelde Rotterdammer niet warm of koud van wordt,  terwijl het andere beleidsterrein wordt versoberd, sterker nog compleet wordt uitgekleed.

Vuurwerk is mooi. Een volle Erasmusbrug met duizenden toeschouwers levert spectaculaire beelden op. Maar een gemeentebegroting is geen verlanglijstje waarop ieder aantrekkelijk evenement automatisch een vinkje verdient. Als de gemeente zegt dat zij financieel moeilijke keuzes moet maken, mag zij uitleggen waarom een kostbare vuurwerkshow prioriteit krijgt boven een voorziening die dagelijks betekenis heeft voor ouderen, evenals de desastreuze gevolgen van de invoering van betaald parkeren voor bijna de gehele stad.

Een oudere kan niet altijd zonder openbaar vervoer. Een werknemer kan niet altijd zonder auto. Een kleine ondernemer kan niet zomaar zijn winkel verplaatsen. En een gezin kan niet iedere nieuwe gemeentelijke rekening moeiteloos betalen.

Daarom verwijt ik deze coalitie dat men niet verder heeft gekeken dan de directe opbrengst van deze maatregelen. Ik hoop en met mij denk ik nog veel andere Rotterdammers, dat deze coalitie erg snel struikelt over haar absurde en blijkbaar ondoordachte ambities. 

Quote: De burger betaalt de rekening, de huidige coalitie noemt het vooruitgang !! 

De zelfscankassa, van klant tot verdachte !!

Er was een tijd dat boodschappen doen een gezellige bezigheid was. Je liep met je karretje door de supermarkt, rekende af bij een vriendelijke kassamedewerkster en maakte ondertussen een praatje over het weer of de prijs van de aardappelen. Soms wist ze zelfs dat je op woensdag gehaktballen at.

Maar die tijd is voorbij. We leven in 2026. De vooruitgang heeft inmiddels toegeslagen: de zelfscankassa. Een revolutionaire uitvinding waarmee je voortaan zelf het werk van de kassamedewerkster mag doen, terwijl je ook nog gewoon betaalt. En dat allemaal onder het motto: gemak dient de mens. Ik vermoed dat degene die deze slogan bedacht heeft, zelf nooit boodschappen doet.

Het begint al bij het scannen. Je haalt een product langs de scanner en wacht op de verlossende piep. Geen piep? Nog een keer. Twee piepjes? Je twijfelt of je nu niet dubbel hebt betaald? Op die scanner is dat een beetje lastig te zien. Je gaat verder met boodschappen doen en komt bij de bananen. Geen barcode, dus moet je op een scherm zoeken tussen tientallen afbeeldingen. Was het nu een losse banaan, een tros bananen of biologische bananen? Voor je het weet, heb je drie kilo exotisch fruit afgerekend terwijl je alleen een trosje gewone bananen wilde.

En pas op dat je dus niet te snel scant, want dan sla je een product misschien dubbel aan. Maar doe het vooral ook niet te langzaam, want dan lijkt de machine te denken dat je een technisch defect hebt. Al met al is het soms niet al te simpel. 

Eindelijk ben je klaar. Alles zit in je tas, het bedrag staat op het scherm en je wilt gaan betalen. En dan verschijnt de alom gevreesde mededeling: CONTROLE. Ineens ben je van klant een verdachte geworden. Een medewerker komt aangesneld. Je boodschappen worden geïnspecteerd alsof je verdacht wordt van internationale smokkel van yoghurt en ontbijtkoek.

Je staat erbij als een hopeloze verdachte, die hoopt dat de officier van justitie mild gestemd is. Heb je die komkommer wel gescand? En wat zit daar onder in de tas? Een clandestien meegenomen tomaatje misschien? Natuurlijk, controles zijn begrijpelijk. Maar als je per ongeluk een product vergeet te scannen, voel je je soms al schuldig voordat iemand je ergens van heeft beschuldigd. Je ziet jezelf al op een zwarte lijst verschijnen: Deze klant mag de komende zes maanden uitsluitend onder begeleiding boodschappen doen. 

Het grootste verlies is misschien wel het menselijke contact. De kassamedewerkster die vroeg hoe je weekend was, is vervangen door een touchscreen dat uitsluitend geïnteresseerd is in je betaalmethode. Dus, waar is de gezelligheid gebleven? Je kunt de machine moeilijk vragen hoe het met haar kinderen gaat of hoe de vakantie is geweest.

De zelfscankassa zou ook efficiënter zijn. Maar waarom staan er dan drie medewerkers omheen om klanten te helpen die een kortingsbon niet kunnen invoeren, een weigerende scanner moeten kalmeren of niet weten hoe ze hun betaling moeten afronden? Was die gewone kassa eigenlijk niet gewoon sneller? Je hoefde zelf niets te scannen, werd niet behandeld als een potentiële winkeldief en kon ondertussen nog een praatje maken.

Begrijp me goed: ik ben niet tegen vooruitgang. Maar waarom betekent vooruitgang steeds vaker dat de klant het werk zelf doet, de verantwoordelijkheid draagt en vervolgens moet bewijzen dat hij niets verkeerd heeft gedaan? Misschien is het tijd dat supermarkten nog eens goed nadenken over deze vorm van vooruitgang. Want als klant wil je toch gewoon boodschappen doen, afrekenen en naar huis. Zonder dat je eerst een cursus barcodes scannen hebt gevolgd en vervolgens moet vrezen voor een onverwachte inspectie.

En mocht ik ooit per ongeluk een pak koekjes vergeten te scannen, dan hoop ik maar dat de rechter rekening houdt met verzachtende omstandigheden: een drukke dag, een haperende scanner en een banaan die zich niet liet identificeren. Tot die tijd blijf ik gewoon boodschappen doen. Met mijn karretje, mijn boodschappen en mijn goede bedoelingen.

Maar als er straks bij de zelfscan weer een verdacht piepje klinkt, kijk ik eerst even om me heen. Niet omdat ik iets gestolen heb. Maar omdat ik wil weten of mijn advocaat al in de buurt is.

Quote: Niet iedere verandering in vooruitgang is altijd even doelmatig !!

Rotterdam van toen naar nu (3) !!

Als laatste deel in deze serie: Uitgaan in Rotterdam. Dat hebben we allemaal wel eens gedaan of doen dat nu nog. Tegenwoordig is dat uitgaan echter een hele onderneming. Maar in de jaren zeventig was dat een stuk eenvoudiger.

Je trok je beste kleren aan, deed wat aftershave of parfum op en ging gewoon de stad in. Waar je terechtkwam, nou ja, dat zag je wel.

Rotterdam had toen een indrukwekkend uitgaansleven. Namen als Bristol, Voom Voom en Le Bateau en wat later Parkzicht en Hollywood waren bekende begrippen in de stad. Bristol aan het Hofplein was in de jaren 70 een enorme discotheek en trok duizenden bezoekers. De verlichte dansvloer was een sensatie evenals het dansen in een kring onder het geluid van de “La Bamba”

En dan die kleding! Soulbroeken met wijde pijpen waar je gemakkelijk een tweede persoon in kon meenemen. Overhemden met kragen die bijna zelfstandig konden vliegen. Schoenen met enorm bolle neuzen. Het was de enorm populaire mode van die tijd.

Bij Voom Voom en Le Bateau ging het er natuurlijk weer anders aan toe. Rotterdam had een keur aan dancings, clubs en kroegen, gewoon teveel om hier allemaal te benoemen. Je liep van de ene zaak naar de andere en kende onderweg gegarandeerd wel iemand en daar trok je dan de avond verder weer mee op. Dat was misschien wel het grootste verschil met nu.

Je had geen smartphone bij je, want die bestond simpelweg nog niet. Dus als je vrienden kwijt was, had je een probleem. Geen WhatsApp, geen locatie delen en geen “waar ben je?” met een blauw vinkje. Je sprak gewoon af: “Om twaalf uur bij die kroeg.” En als je elkaar niet vond, dan had je gewoon pech.

Ook de bioscoop hoorde bij een avondje uit. Rond de Kruiskade zaten Thalia, Corso en Luxor dicht bij elkaar. Het was een echt uitgaansgebied. Thalia bood plaats aan ongeveer 800 bezoekers en Corso was jarenlang een van de grote bioscopen van Rotterdam. Thalia en Corso sloten uiteindelijk eind jaren 90.

En daarna? Eten natuurlijk. Wienerwald was voor veel mensen een bekende naam. Even een kipje pakken en daarna weer verder. Tegenwoordig hebben we sushi, poké bowls, tapas, burgers uit alle windstreken en restaurants waarbij je eerst moet bestuderen wat er eigenlijk op je bord ligt. Vroeger was het lekker overzichtelijk. “Doe mij maar een halve kip.” Klaar.

Ook de rekening zag er anders uit. In de jaren zeventig kostte een biertje nog rond een gulden en voor een bioscoopkaartje betaalde je enkele guldens. Natuurlijk moet je voor een eerlijke vergelijking rekening houden met de inflatie, maar het gevoel blijft: voor een bescheiden bedrag kon je een behoorlijke leuke avond hebben.

Tegenwoordig tik je voor een avondje stappen gemakkelijk tientallen euro's af. Entree, een paar drankjes, iets te eten, vervoer en voor je het weet ben je €50 tot €100 verder. Maar Rotterdam is nog steeds een uitgaansstad. Je kunt naar de Maassilo, Now&Wow Club, CUBE of een van de vele andere clubs en podia. Het is alleen allemaal groter, moderner en technisch indrukwekkender geworden.

Alleen dat ene ontbreekt soms. De toevalligheid. Vroeger ging je naar de stad zonder precies te weten waar je zou eindigen. Je kwam binnen bij een discotheek of leuke kroeg, zag iemand die je kende, raakte aan de praat, hoorde muziek die je nog nooit had gehoord en stond een paar uur later weer ergens anders.

En als je iemand leuk vond? Dan moest je er gewoon op af. Geen Tinder. Geen datingapp. Geen swipe naar links of rechts. Gewoon dansen, oogcontact maken en hopen dat dat meisje of die jongen ook geïnteresseerd was. En als het misging, kon je daar de volgende dag met niemand over praten. Want er was geen Instagram, facebook of wat dan ook voor social media.

Misschien was vroeger dan toch één ding beter. Je kon een slechte avond tenminste gewoon vergeten, want niemand had er een foto van.

Quote: Of je nu jong bent of oud: een echte Rotterdammer is dol op zijn stad !! 

 

Wachtwoorden, iedereen heeft ze wel !!

Vroeger had je één sleutel. Die hing aan een haakje bij de voordeur en daarmee kwam je binnen. Klaar. Tegenwoordig heb je voor het moderne leven ongeveer het geheugen van een inlichtingendienst nodig. 

Want werkelijk alles heeft tegenwoordig een wachtwoord nodig. Je computer. Je telefoon. Je bank. Je e-mail. Netflix. Facebook. Instagram. Je DigiD. Je energieleverancier. De parkeerapp. De supermarkt. De huisarts. De gemeente. En waarschijnlijk binnenkort ook je koelkast.

Je maakt ergens een account aan en vervolgens verschijnt de vrolijke mededeling: “Kies een sterk wachtwoord.” Dat is meestal het moment waarop je denkt: ik kies gewoon hetzelfde wachtwoord als altijd. Maar dat mag natuurlijk niet. Het moet minimaal twaalf tekens hebben. Een hoofdletter. Een kleine letter. Een cijfer. Een speciaal teken. En bij voorkeur een oud wachtwoord dat je nog nooit eerder hebt gebruikt, maar dat je ook onmogelijk kunt onthouden. Dus wordt Abcd1234! afgewezen. Abcd1234!! ook. En Abcd1234!!! is uiteraard helemaal verdacht.

Maar als je dan eindelijk een wachtwoord hebt bedacht waarvan zelfs de CIA denkt: laat maar zitten, krijg je de volgende mededeling: “U mag uw vorige wachtwoord niet gebruiken.” Maar welk vorig wachtwoord? Geen idee. Je hebt inmiddels 47 wachtwoorden en bij minstens 23 daarvan heb je geen idee meer waarvoor ze eigenlijk waren.

Dus slaan we ze op. In een zogeheten wachtwoordmanager. Die natuurlijk ook een wachtwoord heeft. En dat wachtwoord moet je onthouden. Dat is ongeveer hetzelfde als je huissleutel in een kluis bewaren waarvan de sleutel in je huis ligt.

Je hebt eindelijk je wachtwoord goed. Maar daarmee ben je er nog niet. Dan komt de verificatie. Er wordt een code naar je telefoon gestuurd, waar staat: “Vul de zescijferige code in.” Prima. Je pakt je telefoon. Code kwijt. Dan maar een nieuwe code aanvragen. De nieuwe code komt binnen. Oei, je bent te laat. Je gaat weer een nieuwe code aanvragen. Maar dan komt de oude code alsnog binnen. Je vult die in. Maar dan krijg je de mededeling: “Deze code is verlopen.” Je begint je serieus af te vragen of het systeem misschien gewoon wilt dat je het opgeeft.

En dan is er nog die ultieme beveiliging: “Bent u het echt?” Ja. Ik ben het. Ik probeer al tien minuten bij mijn eigen bankrekening te komen. Want wie zou ik anders zijn? Maar nee. We moeten bewijzen dat we onszelf zijn. Dus krijgen we een sms. Een e-mail. Een app-melding. Een QR-code. Een gezichtsherkenning. En soms moet je zelfs een foto van je paspoort maken. Voor een website waarvan je alleen maar wilde weten hoeveel een nieuwe stofzuiger kost.

Vroeger was het toch vele malen simpeler. Je liep naar de winkel en je zei tegen de verkoper: “Doe mij die maar.” Je betaalde en je ging naar huis. Maar tegenwoordig: Account aanmaken. E-mailadres bevestigen. Wachtwoord bedenken en bevestigen. Een code invoeren. Uiteraard cookies accepteren. Vervolgens je privacy-instellingen aanpassen en de aangeboden nieuwsbrief weigeren. Tot slot de meldingen uitschakelen. Dan voor een laatste keer nog eens inloggen. En uiteindelijk krijg je dan de mededeling: “Uw sessie is verlopen.”

Dan weet je het zeker. Je wilde helemaal geen stofzuiger meer. Je wilde gewoon even rust. Maar het mooiste komt nog. We hebben al die wachtwoorden omdat het allemaal veiliger moet. En dat is natuurlijk ook nodig. Maar ondertussen schrijven we onze wachtwoorden op een briefje. Dat briefje leggen we in de la, vlak naast de opladers en onder de oude batterijen. Met de tekst daarop: “Bank – wachtwoord: …”

En misschien is dat uiteindelijk wel de meest Nederlandse oplossing voor het digitale tijdperk: We vertrouwen de computer niet. Dus schrijven we alles gewoon op. Op papier. Net als vroeger. Misschien moeten we daar dan ook maar eens een wachtwoord voor bedenken. Alleen ben ik bang dat ik het daarna binnen de kortste keren weer vergeet !

Quote: Kies een moeilijk wachtwoord, wat  makkelijk te onthouden is !!