Er zijn mensen die zeggen dat hun loopbaan begon met een strak cv, een ambitieus vijfjarenplan en een LinkedIn-profiel. Mijn loopbaan begon met modder aan mijn schoenen, slaap in mijn ogen en een tomaat die verdacht veel op mijn ochtendhumeur leek.
Als puber, nog ergens tussen de lagere school en middelbare school in, had ik namelijk al een indrukwekkend portfolio opgebouwd: bonenplukker, tomatenkneus (onofficiële functietitel), horecaheld en mijn persoonlijke favoriet, pompbediende met een creatieve interpretatie van brandstoffen.
Mijn eerste baantje begon op een tijdstip waarvan ik toen dacht dat alleen bakkers en gekken wakker waren, dus belachelijk vroeg. Daar stond ik dan, half slapend tussen de bonen en tomaten. Het idee was simpel, plukken wat rijp was. De uitvoering, tja dat was iets minder. Ik plukte enthousiast alles wat los en vast zat. Groen, rood, twijfelachtig geel, zo beetje alles ging in mijn mandje.
De boer keek soms alsof hij een natuurdocumentaire zag waarin een onbekend dier zijn oogst verwoestte. Maar goed, ik werkte hard. En voor een schamel loontje leerde ik vooral dat geld niet vanzelf groeit… behalve dan die bonen en tomaten, maar daar moest je dus eerst ver voor vijf uur je bed voor uit.
Alsof dat nog niet genoeg karaktervorming was, besloot ik mijn talenten uit te breiden in de horeca. Bij de toenmalige hamburgertent Wimpy. Ik was zo groen als gras en dat gold niet alleen voor mijn ervaring, maar ook voor mijn vermogen om stress te verwerken.
Bestellingen vlogen me om de oren. “Twee hamburgers, friet en een milkshake!” Prima. Ik enthousiast aan de slag, maar in de hectiek kreeg je: één hamburger, drie frietjes en een cola. Of andersom. Toch vond ik het fantastisch. Het tempo, de geur van friet, en het gevoel dat je, ondanks totale chaos, onderdeel was van iets groots. Of in elk geval iets vets.
En toen kwam mijn absolute topfunctie, ik ging als bijbaantje aan de slag als pompbediende. Ja, dat bestond toen nog. Mensen reden in hun autootje naar je toe, en jij deed de rest. Klinkt simpel, toch?
Nou… laten we zeggen dat ik de brandstofkeuze soms zag als een vrijblijvende suggestie. Diesel, benzine, ach, het zijn allebei vloeistoffen. Wat kon er misgaan? Meer dan je denkt. Ik vergiste me soms wel eens, zodat een auto met een benzine motor niet meer verder kon rijden omdat ik diesel in zijn tank had gegooid. Tja, alle begin is moeilijk, dat ondervond ik toen al.
Maar hier komt het wonderlijke: ondanks mijn “creatieve invulling” van het vak, verdiende ik bakken met fooi. Blijkbaar vonden mensen mijn enthousiasme belangrijker dan hun motor. Of ze hadden gewoon medelijden. Hoe dan ook: ik ging naar huis met een goed gevulde portemonnee, maar wel met een licht schuldgevoel.
En dat alles voor een loon waar je tegenwoordig nog geen cappuccino van bestelt. Maar eerlijk is eerlijk: ik leerde wel wat. Op tijd komen (of in elk geval proberen), aanpakken, fouten maken en daar min of meer van leren.
Als ik nu kijk naar de huidige generatie jongeren (ik generaliseer een beetje, want dit geldt gelukkig niet voor alle jongeren), dan lijkt het soms alsof alles net iets zachter is geworden. Alsof het leven standaard met zijwieltjes wordt geleverd. Begrijp me niet verkeerd: vooruitgang is mooi. Maar een beetje vroeg opstaan, vieze handen krijgen en werken voor je geld… dat vormt je toch op een manier die geen app kan vervangen.
En zeg nou zelf: hoeveel mensen kunnen later zeggen dat ze ooit een auto hebben volgetankt met complete overtuiging… en compleet met de verkeerde brandstof !
Quote: Elke mislukking is een les, als je niet bereid bent te falen, zal je ook nooit slagen !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten