Met mijn vrouw wordt Kerst altijd iets magisch !!

Elk jaar rond deze tijd krijg ik altijd last van hetzelfde ongemak: een lichte tril in mijn linkeroog gecombineerd met een subtiele hoofdpijn achter in mijn voorhoofd. En dan weet ik: "het kerstdier in mijn vrouw ontwaakt weer".

Het begint altijd vrij onschuldig. “Schat,” zegt ze dan met haar aller zoetste stem, “zullen we dit jaar misschien eens een volledig rood versierde kerstboom doen? Gewoon lekker warm en heerlijk romantisch.” Maar voor ik kan antwoorden, duikt ze al met een sneltreinvaart in een doos waar meer kerstballen in zitten dan sterren aan de hemel. Terwijl ik nog met de meeste moeite probeer te bedenken hoe we vorig jaar ook alweer alles hebben opgeruimd, roept ze al: “O, maar een goud versierde boom is ook mooi, hé! Of misschien blauw! Of zilver! 

Mijn hoofdpijn begint nu helemaal heftige vormen aan te nemen. Wat een gedoe elk jaar weer, een vrouw die niet kan kiezen en alles wat ik heel voorzichtig voorstel, wordt afgeserveerd met de opmerking dat ik er geen jota verstand van heb. Ik krijg het gevoel dat ik spontaan zal gaan hyperventileren met die compleet doorgeslagen partner van mij in haar nietsontziende drang om ons stulpje in een waar kerstsprookje om te toveren. 

Want zodra de vrouw des huizes in de kerstmodus staat, verandert ons huis in één grote, glinsterende explosie van licht, ballen en slingers.  Het lijkt alsof een groep hyperactieve elfen met een glijbaan vol glitters door de woonkamer is gestuiterd, waardoor ons huis binnen de kortste keren wordt getransformeerd tot haar persoonlijke kerstparadijs. 

En dan heb ik het nog niet eens gehad over haar grote trots: de "notenkrakers". Niet één. Niet twee. Maar een heel leger van die dingen. Een volledige militaire macht van houten mannetjes, van vijf centimeter hoog tot bijna levensgroot. Staand. Grijnzend. Met een ondeugende lach of ze kijken je een beetje dreigend aan. Je vindt die mannetjes door ons hele huis.

Vrouwlief koopt er elk jaar minstens één bij. “Deze is anders,” zegt ze dan. Ja hoor, deze heeft een iets andere snor. Of deze staat staat net iets rechter. Of een volgende draagt een shawl om zijn nek. Er is altijd wel een reden om er nog één, of soms meerdere van die notenkrakers te kopen.

Je moet ’s nachts eens door ons huis lopen om naar het toilet te gaan… en dan ineens verrast te worden door twintig paar glinsterende oogjes die je staan aan te kijken. Ik kan je vertellen: je schrik je een hartverzakking, waardoor je plotsklaps volledig wakker ben.

En dan komt het moment dat ze de slingers en lampjes heeft uitgepakt. Sommige lampjes die knipperen. Sommige lampjes knipperen sneller. En sommige lampjes knipperen zo snel dat het bijna op een professionele lichtshow lijkt. En elk jaar zeg ik weer: “We hebben nu toch wel genoeg van die lampjes in huis?” En elk jaar kijkt vrouwlief me totaal onbegrijpend aan alsof ik net heb voorgesteld om de kerst af te schaffen. Dus...“Nee,” zegt ze dan, “lampjes zijn puur gevoel.”, wat hoort bij de gezelligheid van kerst vieren.

En daar sta ik dan als man, murmelend en scheldend in mezelf, terwijl ik voor de vierde keer dezelfde kluwen kabels met lampjes probeer te ontwarren, wat natuurlijk een eeuwigheid duurt omdat ik vergeten had om die dingen vorig jaar een beetje netjes op te bergen.

En dan de climax. Na uren werk staat dan eindelijk de boom. En jullie geloven het of niet, het is geen rode-, gouden-, blauwe- of zilveren boom geworden, nee mijn allerliefste kerstvrouwtje heeft uiteindelijk voor een zoetsappige, in het roze uitgevoerde kerstboom gekozen. Het zal mij verder een worst zijn, dat ding staat gelukkig, waarbij ik even volledig uitgeteld op de bank een diepe zucht slaakt en hoop dat alles naar de zin van mijn vrouwtje is. 

En dan….. wanneer alles klaar is… wanneer ik de lampjes aan doe…..en wanneer de notenkrakers in een perfecte formatie staan opgesteld…, dan zie ik haar stralen. En eerlijk is eerlijk: op dat moment vergeet ik even de chaos, de glitter in mijn sokken, de pijn in mijn lichaam en het feit dat één van de notenkrakers mij verdacht lijkt te volgen. Dan denk ik: Ach ja. Het is kerst. Zij blij, dus ik ook blij.

Tot dat ze de gevleugelde woorden zegt: “Volgend jaar… misschien een paar extra lampjes en wat notenkrakers erbij schat?” En het trillertje in mijn linkeroog begint weer zachtjes opnieuw. 

Quote: Kerstmis is geen periode, Kerstmis is een gevoel !!

Onoverwinnelijk op de Zündapp !!

Wellicht onder de oudere senioren is dit herkenbaar. Sommige mensen zijn volwassen geworden door boeken te lezen, wijze lessen te volgen of de welgemeende goede adviezen van het thuisfront op te volgen. Nou, ik behoor niet tot die categorie brave knapen.

Ik ben namelijk volwassen geworden op een Zündapp. De wat oudere lezers zullen dit ongetwijfeld herkennen.  Dat was zo'n populaire brommer uit de jaren 70 van de vorige eeuw. En ik had niet zomaar een Zündapp, nee ik was in het bezit van een KS50 Zündapp, "Goudhaan"(zie foto). 

Dat monster van mij was uiteraard opgevoerd met een krachtige breitwand cilinder. Eigenlijk was het een brommer, maar dat ding van mij gedroeg zich als een middelgrote straaljager, voorzien van een schitterend ratelend geluid wat verspreid werd uit de prachtig verchroomde uitlaat.

Ik was zestien jaar, dus eigenlijk al volkomen verantwoordelijk en volwassen. Nou ja… volgens mijzelf dan. De rest van de wereld had een andere mening, inclusief de politie, mijn familie, en zo’n beetje elke oudere dame met een hondje dat begon te trillen zodra ik de straat in kwam rijden met dat ding.

 In die roerige jaren 70 had je grofweg gezegd drie soorten jongens:

1. De Zündapp-rijders: die waren stoer, behoorlijk zelfverzekerd en hadden waarschijnlijk net iets te veel zelfvertrouwen.
2. De Kreidler-rijders: dat waren meer de wetenschappelijke types, want die hadden altijd iets te vijlen, af te stellen of te ontploffen.
3. De Yamaha-rijders: Die stonden algemeen bekend als de diplomaten van de groep; ze kwamen namelijk overal net iets te netjes mee weg.

Ik had natuurlijk de mooiste: een glanzende Zündapp, goudkleurig en voorzien van veel, maar dan ook heel veel chroom. En uiteraard had ik ook aan die Zündapp gesleuteld. Dat sleutelen bestond vooral uit er dingen bijzetten die meer herrie maakten, de snelheid verhoogde en er dingen afhalen die de veiligheid bevorderden. Een systeem dus wat allen pubers konden bedenken. Als je zestien bent, denk je dat hoe harder je brommer klinkt, hoe aantrekkelijker je wordt. Dus werd mijn Zündapp voorzien van een uitlaat die klonk alsof hij rechtstreeks van een straaljager van vliegveld Soesterberg was gestolen en een carburateur die veel te veel lucht kreeg.

Volgens de fabriek haalde mijn Zündapp 45 km/u. Maar mijn Zündapp was duidelijk niet op de hoogte van zijn eigen specificaties. 100 km/u op een dijk met tegenwind was geen enkel probleem. En ik ook niet, want pubers denken dat ze onsterfelijk zijn.

En dan… de politie. Die had een soort zesde zintuig voor opgevoerde Zündapps. Ze konden ons ruiken. Waarschijnlijk vanwege het mengsel van te rijke olie, rubber en angstzweet. De klassieke situatie: Ik: nietsvermoedend met 80 km/u door de bebouwde kom. De politie in hun kenmerkende Chevrolet C10 uit die tijd in de achtervolging: “Hé, dat mag helemaal niet, hoorde ik die dienders roepen.” Maar natuurlijk was mijn brommer sneller dan hun dienstwagen……althans, dat dacht ik.

Tot ik weer eens in een doodlopende straat eindigde, of mijn Zündapp besloot spontaan een tijdelijke motordip in te lassen. Dan stapte ik af met de onschuldige blik van iemand die net deed alsof hij een kapotte fiets duwde.

Maar het mooiste was toch wel dat je het goed deed bij de meisjes. Of dat kwam doordat de Zündapp indruk maakte, of doordat ik geen helm droeg en mijn kapsel perfect wapperde, dat laat ik in het midden. Maar ik weet nog dat wanneer je aan kwam rijden, een beetje nonchalant, net alsof je niet expres extra gas gaf……dat ze toch net iets langer bleven kijken. En als je dan een mooie meid mocht meenemen achterop, tja dat was bijna het puberale equivalent van een huwelijksaanzoek. Je Zündapp mocht dan veel trillingen hebben, maar het meest trilde dan je eigen hart.

Ja, die zomers, dat geluid, dat gevoel van absolute vrijheid en uiteraard totale onverantwoordelijkheid. Je reed, je lachte, je was zestien en onoverwinnelijk.

Vandaag de dag zijn we volwassen, verstandig, en houden we ons keurig aan de snelheidslimiet. Tenminste… meestal. Maar diep van binnen…daar bromt nog steeds die Zündapp, klaar om even het gaspedaal van in dit geval, je auto diep in te trappen zodra niemand kijkt.

Quote: De jongeren kunnen het, maar missen de wijsheid, de ouderen hebben de wijsheid, maar kunnen het niet meer !!

Reclame op tv: een aanslag op je geduld !!

Er is één plek op aarde waar de tijd soms volledig tot stilstand komt. En dat is thuis, gewoon op de bank met de afstandsbediening in je hand. Het is het moment waarop je rustig televisie zit te kijken en plots een tv-programma wordt onderbroken door een reclameblok dat langer duurt dan de gemiddelde winterslaap van een bruine beer.

Ik weet niet wie ooit bedacht heeft dat mensen blij worden van reclameblokken, maar die persoon moet wat mij betreft nog maar eens een studie marketing gaan volgen, want ik krijg spontaan uitslag op mijn huid als er weer zo'n reclameblok wordt aangekondigd. 

Ik neem dus tegenwoordig voorzichtigheidshalve alles op. Alles! Van spannende misdaadseries tot documentaires over het paarse zeesterretje dat in de Noordzee woont. Waarom? Simpel. Om die reclameblokken te vermijden die soms uit drie onderdelen bestaan: eentje voor de reclame, eentje voor nog meer reclame en dan nog een blokje reclame waarin alvast wordt aangekondigd dat er straks… nog meer reclame komt.

Ik ken mensen die sneller zijn met het vooruit spoelen van opgenomen programma's, dan Max Verstappen zijn raceauto door de regen loodst. En dat wíllen die adverteerders natuurlijk helemaal niet. Maar als ze me vijf minuten aan mijn lot overlaten met dezelfde wasmiddelreclame waarin een T-shirt witter wordt dan mijn bovenbenen in februari… ja, dan nodig je het wel een beetje uit.

Het begint allemaal onschuldig: een vrolijke jingle, een gezin dat meer glimlacht dan goed is voor de kaakspieren, en een hond die zo slim is dat hij waarschijnlijk zo kan inloggen om te internetbankieren.

Maar dan komen de klassiekers: Het wasmiddel dat nu "nog beter" is, terwijl iedereen weet dat het vorige pak voorzien van een ander kleurtje ook al “nog beter” was. De shampoo die belooft dat je haar zo gaat glanzen dat vogels in de buurt in paniek raken omdat ze denken dat de zon is opgegaan. Of de autoverzekering waarbij iemand een aanrijding krijgt, maar vijf seconden later alweer breed lachend selfies maakt met de sleepdienst. Ik geloof er geen ene jota van en spoel dus snel door.

En hier komt de ironie: al die reclamemakers steken miljoenen in het maken van commercials die ik , en met mij een halve natie nooit zie. Wij zijn een nieuw soort kijker geworden: "de reclame-ontduiker". Behoedzaam wachtend tot het moment dat er weer een reclame aanval gaat starten, met afstandsbedieningsbediening als reddende engel in de hand.

Daar zit je dan als adverteerder. Je hebt eindelijk het perfecte product, het perfecte script en het perfecte shot van een sappige hamburger die sensueel op een grill sist… en ik spoel er met de snelheid van een raket doorheen. Goed beschouwd is dat toch tragisch. Hier is reclame maken toch nooit voor bedoeld.

Adverteerders zouden blij moeten zijn dat ik alles opneem. Het is een signaal! Het publiek geeft feedback, maar dan in de vorm van razendsnel doorzappen van al die onzinnige en langdurige reclames.

Dus de les van dit alles: Maak reclameblokken korter. Leuker. Of nog beter: maak ze zo goed dat ik niet wil doorspoelen. Ik bedoel, als iemand ooit een reclame maakt die begint met: “Let op, dit wordt hilarisch”, dan wacht ik misschien even. Heel misschien!

Maar tot die tijd houd ik mijn afstandsbediening in de aanslag om door te zappen. Want je weet namelijk nooit wanneer de volgende onzinnige reclameaanval begint.

Quote: De beste reclame wordt gemaakt door tevreden klanten !!

High tea in kerstsfeer !!

Vorige week zaterdagmiddag, het was wat triest en druilerig weer, toen mijn vrouw en ik thuis werden opgehaald om richting Rhoon te gaan. Enige dagen eerder waren wij namelijk door dochterlief verrast met een wel heel leuke uitnodiging. 

“Pap, mam, had ze gezegd, de Kersttijd breekt weer aan, dus ik trakteer jullie op een high tea bij Intratuin Rhoon!” Dan kunnen we gelijk wat shoppen op de Kerstafdeling, dus twee vliegen in één klap.

Nu moet ik eerlijk bekennen: bij het woord “high tea” denk ik aan deftige Engelsen met opgeheven pinken en muffins die smaken naar decoratiezand. Maar goed, als je dochter trakteert, dan zeg je geen nee. Bovendien had mijn vrouw al ja gezegd, en dat is in ons huwelijk meestal hetzelfde als een unanieme stemming.

Via een behoorlijke omweg, omdat toevallig dit weekend rijksweg A16 over de van Brienenoordbrug was afgesloten, arriveerden we eigenlijk zonder noemenswaardige vertraging bij de Intratuin. Hoe anders zou het ons op de terugweg naar huis vergaan, maar hier later meer over. Toen we binnenkwamen werden we meteen overweldigd door een kerstexplosie van epische proporties. Nog voor ik de deur goed en wel door was, had ik drie soorten nepsneeuw op mijn hoofd, een glitterrendier onder mijn arm en een melodie van “Jingle Bells” in mijn hoofd die er waarschijnlijk pas in februari weer uit zou verdwijnen.

De winkel was omgetoverd tot een waar kerstparadijs. Er stonden bomen in alle denkbare kleuren: wit, rood, roze, blauw, en eentje die zachtjes van kleur veranderde alsof deze niet kon beslissen wat hij wilde zijn in het leven. Mijn vrouw werd op slag verliefd op een gigantisch grote strik voor in de kerstboom en mijn dochter vond een kerstkabouter die er uitzag alsof hij de vorige editie van "The Voice of Christmas" had gewonnen.

Na dik een uur geslenterd te hebben op die kerstafdeling en tevergeefs op zoek waren geweest naar zo'n grote strik in het zilver, was het tijd voor de high tea. We werden ontvangen door een uiterst vriendelijke man die sprak met de rust van iemand die al drie uur naar panikerende kerstshoppers had geluisterd. Hij leidde ons naar een tafeltje waarbij we zicht hadden op het buffet voorzien van een patisserie-explosie: torens van sandwiches, scones, mini-quiches en taartjes in alle kleuren van de regenboog en uiteraard verschillende soorten thee in overvloed.

“Je mag beginnen,” fluisterde mijn vrouw plechtig, alsof we aan een heilige ceremonie deelnamen. Ik nam een smakelijk uitziend kopje mosterdsoep en een sandwich met zalm en spoelde dat weg met een heerlijk glas nepbubbels. Echt, dat smaakte erg lekker, waarmee dus bewezen werd dat bubbels drinken ook zonder alcohol lekker kan zijn. Daarna volgde een scone met clotted cream. Ik had geen idee wat clotted cream was, maar het klonk alsof je er een tetanusprik voor nodig had. Tot mijn verbazing was het heerlijk. En omdat ik werkelijk niets, maar dan ook niets met thee heb, genoot ik tevens van een heerlijke zwarte espresso. 

Na afloop van al dat lekkers besloten we “nog even snel te kijken” bij de kerstafdeling, een zin die bij Intratuin dezelfde betekenis heeft als “ik loop even naar Rome en terug”. We zwierven weer door gangpaden vol lichtjes, sneeuwmannen en zingende rendieren. Mijn vrouw wilde toch nog even op zoek gaan naar die zilveren strik, maar waar we ook keken, tot groot verdriet kon ze die helaas niet vinden.  

Uiteindelijk gaf ze de hoop op en besloten we huiswaarts te gaan. Maar o jee, op de terugweg hadden we minder geluk dan op de heenweg. Wat een drama. Als gevolg van de afsluiting van de van Brienenoordbrug, kwamen we nu in een enorme file terecht. Uiteindelijk duurde het een dikke anderhalf uur om een afstand van zo'n kleine 15 kilometer te overbruggen. Ik hield me sterk, klaagde niet, maar inwendig, nou ja laat ik maar niet vermelden wat ik van files vindt. Uiteindelijk, en dat was het belangrijkste, hebben we een erg leuke, lekkere, maar wel vermoeiende middag voor een geslaagde high tea gehad, met dank aan onze dochter !!

Quote: Een high tea nodigt uit om samen mooie en leuke momenten te delen !!