Katendrecht, toen matrozen het straatbeeld bepaalden !!

Er was een tijd dat je op Katendrecht niet hoefde te vragen waar het leven zat. Dat hoorde je vanzelf. Uit de kroegen. Uit de havens. Uit de schorre stem van een zeeman die om drie uur ’s nachts “Ketelbinkie” stond te zingen terwijl hij straalbezopen tegen een lantaarnpaal hing.

Katendrecht, of gewoon De Kaap, was tot en met de jaren 70/80 van de vorige eeuw een wereld op zichzelf. Geen keurige stadswijk met cappuccino’s van zes euro en bakfietsen op de stoep, maar een buurt van havenarbeiders, zeelieden, gokhallen, danscafés en dames achter rode gordijnen. Een plek waar je als keurige boekhouder uit Kralingen na negen uur ’s avonds liever niet alleen ging wandelen.

En toch: het was er best gezellig.

Dat klinkt vreemd voor buitenstaanders, maar Rotterdammers begrepen het wel. De Kaap had regels. Onuitgesproken regels. Je bemoeide je met niemand zolang niemand zich met jou bemoeide. Had je een grote mond? Dat was prima, maar iemand lastig vallen? Ff wachten, dan kreeg je de halve straat achter je aan.

De zeelieden kwamen van overal uit de wereld. Schepen lagen dagenlang in de haven en de mannen zochten vertier. Dat vonden ze op Katendrecht. In kroegen waar de vloer plakte van het bier en waar rookwolken zo dik hingen dat je je eigen vrouw niet meer zou herkennen, wat voor sommige bezoekers misschien ook precies de bedoeling was.

De prostituees waren vaak bijzondere vrouwen met specifieke Rotterdamse humor. Geen glamour zoals in films. Meer van “Niet lullen, maar betalen.” Ze kenden de buurt, de klanten en vaak ook de politie. En opvallend genoeg heerste er een soort praktische eerlijkheid. Iedereen wist wat er gebeurde. Niemand deed alsof.

De pooier van het oude Katendrecht was meestal geen filmachtige gangster met een gouden wandelstok en een limousine voor de deur. In werkelijkheid ging het vaak om mannen uit de havenbuurten zelf: straatwijze figuren met een scherp oog voor geld, status en aanzien binnen de wijk. Bij dat imago hoorde vaak een leren jas, glimmende puntschoenen, veel haarvet en een sigaret tussen de vingers. Ze stonden urenlang voor cafés of portieken, altijd kijkend wie er binnenkwam en wie teveel praatjes kreeg. Hun taal was direct, Rotterdams hard, maar zelden overdreven chic. Dus meer een havenmentaliteit dan een Hollywood stijl. 

En dan die Rotterdamse mentaliteit. Die zat overal in. Niet zeuren, maar werken. Geen toneelspel en geen kapsones. Zelfs in de rosse buurt bleef dat voelbaar. De mensen op De Kaap waren direct, soms dus hard, maar meestal recht door zee. Als iemand zonder geld zat, kreeg-ie soms gewoon een bord eten. Maar als je jezelf aanstelde, werd je genadeloos uitgelachen.

Maar vanaf de jaren 80 begon alles langzaam te veranderen. De haven verschoof richting Europoort en Maasvlakte. De zeelieden bleven korter aan wal en de prostitutie verhuisde naar andere delen van de stad of verdween achter de ramen. De criminaliteit werd harder en minder “buurtachtig”. En daarna kwam de grote schoonmaak.

Projectontwikkelaars ontdekten ineens wat Rotterdammers allang wisten: Katendrecht lag eigenlijk fantastisch. Dicht bij het centrum, aan het water, vol karakter. Dus kwamen de hippe tenten, de dure appartementen en de wijnbars waar vroeger nachtclubs zaten. Tegenwoordig wandelen stelletjes hand in hand langs de kade en genietend van elkaar. Niks mis mee natuurlijk. De wijk leeft nog steeds. Alleen anders.

Maar oude Rotterdammers weten het nog. Soms hoor je het in een café, als iemand zegt: “Jij had De Kaap vroeger moeten meemaken.” En dan valt er even zo’n glimlach. Zo eentje van iemand die weet dat Rotterdam ooit een stuk rauwer was, maar misschien ook net een beetje echter.

Quote: Katendrecht : van karakteristieke rosse buurt vroeger, naar moderne hotspot nu !!