vrijdag 28 augustus 2026

Zomer, heerlijk op vakantie naar de zon !!

Het is inmiddels eind augustus, dus de zomer loopt zo zoetjesaan op zijn einde. Maar het kan nog even. Op vakantie gaan naar de zon. Nog niet zo gek lang geleden gingen we goed gehumeurd en zonder kopzorgen met vakantie. 

Tegenwoordig ziet de wereld er wel wat anders uit en investeren we in twee weken zonlicht onder een berg aan allerlei aanvullende en soms volstrekt belachelijke voorwaarden. 

Zo'n vakantie tegenwoordig is namelijk nogal een financiële uitdaging geworden. Je denkt: we gaan lekker twee weken naar een zonnig oord. Even helemaal niets en lekker genieten.  All inclusive, dus dan weet je tenminste waar je financieel aan toe bent.

Maar dat is heden ten dage een gevaarlijke gedachte. Je begint met een appartementje. Twee weken, lekker all inclusive dus. Je kijkt naar de prijs en denkt, nou dat is best pittig, maar gelukkig blijkt de prijs voor twee personen te zijn. Je haalt opgelucht adem. Tot je verder klikt. Want dan begint het echte vakantieavontuur.

En dan komt het. De koffer kost extra. Handbagage kost extra. Een klein tasje dat vroeger gewoon onder je stoel mocht, blijkt tegenwoordig een bijna illegaal object als het één centimeter te groot is. Wil je naast elkaar zitten? Extra betalen. Wil je iets meer beenruimte? Extra betalen. Wil je bij het inchecken niet het gevoel krijgen dat je met vee wordt vervoerd? Waarschijnlijk ook extra betalen. Je begint je af te vragen of je eigenlijk nog wel een vliegticket hebt gekocht, of een soort abonnement op toeslagen.

En dan moet je nog naar Schiphol. Met de auto, want je hebt natuurlijk koffers bij je. Parkeren op Schiphol is inmiddels ongeveer alsof je een kleine garagebox huurt in het centrum van Amsterdam. Na twee weken parkeren heb je het gevoel dat je auto niet alleen op vakantie is geweest, maar daar een hypotheek heeft afgesloten.

Dan eindelijk het vliegtuig in. Je hebt inmiddels voor de vlucht, de koffers, de handbagage, de stoelen en het parkeren zoveel betaald dat je bij het opstijgen denkt: nu moet het ook wel echt fantastisch worden. En daar ga je dan. Twee weken naar de zon. All inclusive. Nou ja… bijna.

Want het ene restaurant blijkt niet inclusief. Voor een bepaald drankje moet je bijbetalen. Een bedje op een bepaalde plek kost extra. De kluis kost extra. Wifi kost extra. En als je ergens een rustig hoekje wilt vinden zonder muziek die al om tien uur 's morgens klinkt alsof je per ongeluk op een festivalterrein bent beland, moet je waarschijnlijk nog een toeslag verwachten.

Toch blijf je positief. Je hebt tenslotte vakantie. Overdag lig je aan het zwembad en probeer je je niet druk te maken over wat dit allemaal kost. Je bestelt een drankje en denkt: dat zit erbij. Tot je bij thuiskomst je bankrekening gaat bekijken. Dan blijkt dat de vakantie nog niet voorbij is met die stevig uitgedunde bankrekening van je.

Want er waren natuurlijk ook nog de transfer, de excursie, het terrasje buiten het resort, af en toe een ijsje en een foto die je helemaal niet wilde maar waarvoor je toch vriendelijk glimlachte en natuurlijk de souvenirs waar je geen nee tegen kon zeggen. En dan komt het mooiste moment. Je bent eindelijk weer thuis. Je eigen bed voelt heerlijk. Je eigen koffie smaakt beter. De supermarkt lijkt opeens verrassend goedkoop. En als je de eerste was draait, ontdek je dat er nog een heleboel zand uit je koffer komt.

Je kijkt met plezier naar de vakantiefoto's. Mooie blauwe lucht. Prachtig zwembad. Palmbomen. Geweldige zonsondergang. En je denkt: "Het was eigenlijk best leuk." Maar daarna kijk je nog een keer naar je bankrekening. En dan denk je: "Voor dat geld had ik ook gewoon een compleet nieuwe inrichting voor mijn huis kunnen aanschaffen, inclusief de aanleg van een schitterend mooie tuin voorzien van relax ligbedden en een opblaaszwembad waar ik de hele zomer gebruik van had kunnen maken. 

Het bijzondere is bovendien dat een vakantie van twee weken vooraf altijd veel langer lijkt dan het achteraf blijkt te zijn. Voor vertrek tel je de dagen af. Maar voor je het weet ben je zo weer thuis. Ok, toegegeven, het weer was prachtig en je bent lekker bruin gekleurd, maar uiteindelijk wel in de wetenschap dat je een enorm grote financiële kater heb opgelopen.

Quote: Een zonvakantie, bruin van de zon, maar bleek van de rekening !!

dinsdag 25 augustus 2026

Dolly Parton - Een icoon neemt afscheid !!

Sommige mensen zijn meer dan alleen een zangeres, acteur of entertainer. Ze worden een begrip. Een naam die eigenlijk geen verdere uitleg nodig heeft. Dolly Parton was zo iemand. En deze week moesten we afscheid nemen van een icoon.

Dolly Parton is op 80-jarige leeftijd overleden. Ze was al enige tijd met gezondheidsproblemen aan het worstelen en had de afgelopen periode noodgedwongen wat gas terug moeten nemen. Maar eerlijk gezegd: bij Dolly Parton leek het altijd alsof ze onverwoestbaar was. Alsof die enorme blonde haardos, die glimlach en die sprankelende persoonlijkheid haar eeuwig jong zouden houden. Helaas blijkt ook voor Dolly dat het leven uiteindelijk een eindstreep kent.

Wie Dolly Parton zegt, zegt countrymuziek. Maar eigenlijk deed ze veel meer dan dat. Met haar herkenbare, hoge en soms bijna breekbare stem wist ze miljoenen mensen te raken. Ze schreef duizenden nummers en scoorde talloze hits. ‘Jolene’, ‘9 to 5’, ‘Coat of Many Colors’ en natuurlijk ‘I Will Always Love You’ behoren inmiddels tot het muzikale erfgoed. Dat laatste nummer werd door Whitney Houston opnieuw een wereldhit, maar het lied bleef in de eerste plaats een creatie van Dolly zelf.

En dan was er haar uiterlijk. Die enorme blonde haren, de glitter, de strakke kleding, de opvallende make-up en natuurlijk haar bepaald niet bescheiden boezem. Dolly maakte er geen geheim van en kon er zelf hartelijk om lachen. Ze wist precies hoe ze eruit wilde zien en maakte van haar uiterlijk een handelsmerk. Glitter en glamour waren bij Dolly nooit zomaar ijdelheid; het was onderdeel van het sprookje van een meisje uit een arm gezin uit Tennessee dat uiteindelijk uitgroeide tot een wereldster.

Maar wie alleen de pruik, de glitter en de grote persoonlijkheid zag, miste misschien wel het belangrijkste aan Dolly. Ze was namelijk vooral een geweldige songwriter, een slimme zakenvrouw en een bijzonder warm mens. Ze richtte onder andere Dollywood op en zette zich jarenlang in voor kinderen en onderwijs. Met haar Imagination Library werden wereldwijd honderden miljoenen boeken beschikbaar gesteld aan kinderen. Ook tijdens de coronapandemie liet ze haar maatschappelijke betrokkenheid zien.

En alsof muziek en liefdadigheid nog niet genoeg waren, werd Dolly ook een geliefde filmster. Wie haar zag in 9 to 5 naast Jane Fonda en Lily Tomlin, of in Steel Magnolias, ontdekte dat ze niet alleen kon zingen, maar ook over een flinke dosis humor en acteertalent beschikte.

Dolly Parton was eigenlijk een merkwaardige combinatie van tegenstellingen: uitbundig maar bescheiden, glitterend maar oprecht, commercieel succesvol maar buitengewoon gul. Ze kon zichzelf geweldig presenteren, maar vergat nooit waar ze vandaan kwam.

Meer dan honderd miljoen verkochte platen, duizenden geschreven liedjes, films, televisie, Dollywood, talloze onderscheidingen en generaties fans. Het is een nalatenschap waar maar weinig artiesten aan kunnen tippen. Maar uiteindelijk zijn het niet de cijfers die we zullen onthouden.

We zullen ons haar stem herinneren. Haar lach. Haar eeuwige optimisme. Haar blonde haar dat waarschijnlijk vanuit de ruimte nog zichtbaar is. En natuurlijk die onmiskenbare Dolly Parton-uitstraling. Met haar overlijden verliezen we niet zomaar een countryzangeres. We verliezen een icoon.

Een vrouw die vanuit een eenvoudig bestaan in Tennessee uitgroeide tot een wereldster, zonder haar warmte en humor te verliezen. Dolly, bedankt voor de muziek, de films, de lach en de vele herinneringen. En misschien is er ergens hierboven inmiddels wel een podium vrijgemaakt. Met een flinke hoeveelheid glitter uiteraard.

I will always love you, Dolly.

Quote: "Een mooie glimlach is een prachtige aanwinst, maar een goed hart is puur goud".

donderdag 20 augustus 2026

Gratis OV voor ouderen. Helaas, bijna verleden tijd!!

Rotterdam wil vaart maken. Dat staat tenminste in het nieuwe coalitieakkoord. En inderdaad: de nieuwe coalitie van PRO, VVD, D66, CDA en Volt heeft er flink de vaart in. Zo snel zelfs dat duizenden Rotterdamse ouderen straks hun gratis openbaar vervoer mogen inleveren.

De besparing? 3,3 miljoen euro per jaar. Dat klinkt als een hoop geld. Tot je beseft wat ervoor wordt ingeleverd: zelfstandigheid, sociale contacten, winkelbezoek, vrijwilligerswerk, familiebezoek en simpelweg de mogelijkheid om de deur uit te gaan. De Rotterdamse ombudsman waarschuwt niet voor niets dat mobiliteit voor veel mensen een voorwaarde is om mee te doen aan de samenleving.

Maar ach, denken die spreekwoordelijke "koekenbakkers" in de huidige coalitie waarschijnlijk. Die ouderen hebben toch alle tijd? Precies daar zit de humor van deze bezuiniging. Want wie weinig inkomen heeft, gaat straks rekenen: Ga ik vandaag naar mijn dochter in Ommoord, of bewaar ik mijn geld voor de boodschappen? Een kop koffie bij een oude vriend wordt ineens een financiële beslissing. En een bezoekje aan de markt krijgt bijna de status van een buitenlandse vakantie.

Deze coalitie wil voor de laagste inkomensgroep een deel van de pijn verzachten door het AOW-tegoed met €190 per jaar te verhogen. Dat klinkt aardig, maar €190 is ongeveer €3,65 per week. Afhankelijk hoeveel de ouderen per week en voor welke afstand men van het OV gebruik maakt, kunnen de echte kosten variëren tussen dik €600 en €1,200 op jaarbasis.  Hoe durft men dus met droge ogen dit als pleister op de wond aan te bieden. Ze moeten zich doodschamen. Voor dat schamele bedrag koop je geen onbeperkte mobiliteit. Zeker niet als je puur afhankelijk bent van bus, tram en metro.

En dan is er nog een groep waar nauwelijks over wordt gesproken: de ouderen die net boven de inkomensgrens zitten. Te rijk voor ondersteuning, maar bepaald niet rijk genoeg om vrolijk iedere OV-rekening te betalen. Die mogen straks dus vooral dankbaar zijn dat ze volgens de computer net even te veel verdienen.

De nieuwe realiteit is simpel. Wie minder gaat reizen, ziet minder mensen. Minder familie. Minder vrienden. Minder activiteiten. Minder vrijwilligerswerk. Minder winkels. En uiteindelijk misschien minder reden om überhaupt de deur uit te gaan. Dat heet met een mooi woord: sociaal isolement. En daar betalen we vervolgens als samenleving weer de rekening voor.

Ook de Rotterdamse middenstand zal de rekening krijgen. De ouderen die vroeger even met de metro of tram naar het winkelcentrum gingen, kopen nu misschien helemaal niets meer. Geen kop koffie, geen broodje, geen tijdschrift, geen cadeautje. Gratis OV was niet alleen een cadeautje aan ouderen; het was ook een manier om geld de stad in te laten rollen.

En dan hebben we het nog niet eens over mantelzorg. Over de oudere Rotterdammer die naar een partner, kind of kleinkind reist. Over vrijwilligers die zich inzetten in hun wijk. Over mensen die naar een ziekenhuis, huisarts of andere afspraak moeten.

Mobiliteit is geen luxeproduct zoals een elektrische step of een hippe koffiemachine. Mobiliteit is vrijheid. Ironisch genoeg wordt Rotterdam steeds meer geconfronteerd met het probleem dat mensen de auto moeten laten staan en het OV moeten gebruiken. We willen minder auto's, minder files en een leefbare stad. Maar tegelijkertijd zeggen we tegen ouderen: prima hoor, pak vooral het openbaar vervoer… maar vanaf nu wel even betalen.

De gemeenteraad heeft voorstellen om het gratis OV voor ouderen met een laag inkomen te behouden inmiddels verworpen. Tegelijkertijd is de wethouder gevraagd te laten berekenen wat volledig gratis OV voor de doelgroep van het AOW-tegoed zou kosten.

Misschien moeten we daarom eens ophouden met alleen naar de 3,3 miljoen euro besparing te kijken. Want wat kost eenzaamheid? Wat kost minder winkelomzet? Wat kost minder vrijwilligerswerk? Wat kost vereenzaming, afhankelijkheid en verlies van zelfstandigheid? 

En misschien de belangrijkste vraag: Wat kost het om mensen die Rotterdam groot hebben gemaakt, vervolgens te vertellen dat ze beter thuis kunnen blijven omdat een ritje met de metro te duur wordt? Maar daar denken die bestuurlijke prutsers aan de Coolsingel helaas niet aan. 

Rotterdam wil vaart maken. Prima. Maar laten we dan wel zorgen dat onze ouderen mee kunnen rijden.

Quote: Afschaffen van gratis OV voor ouderen, is afschaffen van vrijheid en mobiliteit !!

vrijdag 14 augustus 2026

Rotterdam, van toen naar nu !! (1)

Rotterdam is een stad die voortdurend verandert. Wie vandaag door de stad loopt, ziet moderne woontorens, hippe koffietentjes, glimmende winkels en gebouwen waarvan je soms denkt: wie heeft dit bedacht en waarom staat het hier?

Maar vraag een oudere Rotterdammer wat er vroeger was en je krijgt een heel ander verhaal. Dan komen de herinneringen vanzelf. Want Rotterdam heeft niet alleen gebouwen verloren, maar ook gewoontes, geluiden, geuren en plekken die onderdeel waren van het dagelijks leven.

En laten we eerlijk zijn: vroeger was niet alles beter. Maar toch… sommige dingen missen we. Wie kent nog de kleine buurtwinkeltjes waar de eigenaar je naam kende en soms zelfs wist wat je kwam halen voordat je iets had gezegd? Tegenwoordig hebben we grote supermarkten met zelfscankassa's. Je komt binnen als klant en vertrekt als verdachte, nadat je drie keer hebt moeten bewijzen dat je dat pak melk toch echt hebt betaald.

Rotterdam had ooit bioscopen met namen en prachtige interieurs die je bijbleven. Een avondje naar de film was echt een uitje. Tegenwoordig heb je enorme bioscoopcomplexen met tientallen zalen, comfortabele stoelen en popcorn waar je ongeveer een tweede hypotheek voor moet afsluiten. Maar die oude bioscoop had iets bijzonders. Je ging niet alleen naar een film. Nee, je ging naar de bioscoop.

Ook de karakteristieke oude trams zijn verdwenen. Dat waren geen stille voertuigen, maar trams die bij iedere hobbel duidelijk lieten weten dat ze daar moeite mee hadden. Ze rammelden, piepten en maakten bij het optrekken zoveel lawaai dat je wist: ja hoor, daar komt de tram. Tegenwoordig zijn ze comfortabeler en moderner. Maar soms mis je gewoon dat vertrouwde gerammel en die oude vertrouwde conducteur aan boord.

Het grootste verdwenen stukje Rotterdam is misschien wel de haven zoals die vroeger in het hart van Rotterdam aanwezig was. Schepen, kades, pakhuizen, hijskranen en havenarbeiders bepaalden het beeld. De haven was niet alleen een economische motor, maar onderdeel van het straatbeeld en het karakter van de stad. Tegenwoordig is de haven grotendeels naar het westen verhuisd. Begrijpelijk en noodzakelijk, maar daardoor is Rotterdam voor een deel zijn oude rauwe havenkarakter kwijtgeraakt.

En vroeger kende je eigenlijk zo beetje al je buren. Kinderen speelden buiten. Je wist wie er drie deuren verder woonde en wie er altijd te laat zijn vuilnis buiten zette. Nu kun je twintig jaar naast iemand wonen zonder ooit meer te weten dan zijn achternaam wat op het naambordje van de woning staat.

Verder hebben we tegenwoordig ook WhatsAppgroepen voor de buurt. Dat is misschien de moderne versie van op straat staan en even lekker bijkletsen. Alleen jammer dat de eerste berichten meestal gaan over een verkeerd geparkeerde auto of een pakje wat niet door de postbode is afgeleverd.

En dan: de Rotterdammers zelf. Want uiteindelijk gaat heimwee niet alleen over gebouwen. Het gaat over mensen. Over de Rotterdammer met die ouderwets volkse mentaliteit. Soms rauw in de bek , maar wel met een hart van goud, die altijd bereid was om je te helpen als er iets bij je kapot was gegaan.  Maar ook de gezellige koffie middagen van de dames waar alle roddels werden uitgewisseld. Dit tussen de dagelijkse verplichtingen door, zoals het huishouden, de boodschappen doen, wassen , strijken en het eten bereiden voor manlief en de kids. Gelukkig zijn jaren geleden de rollen en taken binnen een relatie wel meer in balans gebracht en is de ouderwetse stelling dat "de vrouw achter het aanrecht hoort" al lang verleden tijd, inclusief de al jaren geleden acceptatie van homoseksuele relaties. Veel kenmerken van die "oude Rotterdammer" zijn dus zeker verdwenen, maar gelukkig niet alles.

Want Rotterdam verandert inderdaad voortdurend, maar één ding blijft opvallend hetzelfde: Rotterdammers, met welke achtergrond dan ook, hebben namelijk altijd een mening over hun stad. En misschien is dat wel het mooiste Rotterdamse monument van allemaal.

Of, zoals een echte Rotterdammer het zou zeggen: “Vroeger was alles beter… maar toen wisten we dat nog niet.”

Quote: Rotterdam is veranderd, maar de herinneringen aan vroeger blijven bestaan !!

vrijdag 7 augustus 2026

Hardrock: Pokkeherrie of pure passie ?

Vraag aan tien mensen wat hardrock is en je krijgt op zeker minimaal twaalf verschillende antwoorden. Voor de één is het pure muziekbeleving, voor de ander nostalgie, en voor weer een ander de ideale manier om alle stress van de dag eruit te schudden. Maar vraag het aan iemand die niets met het genre heeft en de reactie luidt vaak: "Zet die pokkeherrie eens zachter!"

En eerlijk is eerlijk… allebei hebben ze een beetje gelijk.

Hardrock ontstond eind jaren zestig uit de bluesrock en rock-'n-roll. Bands als Deep Purple, Led Zeppelin en Black Sabbath legden de basis voor een muziekstijl waarin stevige gitaarriffs, krachtige zang en een strakke ritmesectie centraal stonden. In de jaren zeventig en tachtig groeide het genre uit tot een wereldwijd fenomeen met bands als AC/DC, Scorpions, Iron Maiden, Judas Priest, Def Leppard, Whitesnake, Saxon en Motörhead.

Opvallend is dat veel van deze bands vandaag de dag, ruim veertig tot zelfs zestig jaar later, nog steeds optreden. De Scorpions bestaan inmiddels meer dan zestig jaar en ook Deep Purple, AC/DC en Iron Maiden trekken nog altijd volle zalen. Dat zegt iets over de tijdloosheid van hun muziek.

Wie denkt dat hardrock alleen maar uit herrie bestaat, heeft waarschijnlijk nooit echt geluisterd. Natuurlijk klinken de gitaren stevig, behandelt de drummer zijn drumstel alsof het hem persoonlijk heeft beledigd en haalt de zanger noten waar zelfs de rookmelders van schrik van afgaan. Maar achter al dat geweld schuilen vaak verrassend sterke melodieën en uitstekende muzikanten. Veel gitaristen worden zelfs beschouwd als de absolute top van de rockmuziek.

En dan de zang. Sommige zangers halen moeiteloos noten waarvan je je afvraagt of de ramen het wel overleven. Toch zingen duizenden fans woord voor woord mee, vaak nog zuiver ook.

Voor buitenstaanders blijft het soms een raadsel. Een hardrockliefhebber hoort een fantastische gitaarsolo, terwijl de buurman zich afvraagt of er ergens een betonboor door de muur gaat. Een moeder roept naar boven: "Moet dat nou zo hard?" Waarop haar zoon antwoordt: "Hij staat pas op drie!" En vader? Die moppert gezellig mee… totdat "Highway to Hell" uit de speakers knalt. Ineens blijkt hij de hele tekst uit zijn hoofd te kennen.

Wat hardrockfans vaak met elkaar gemeen hebben, is de sfeer. Op een concert zie je jongeren naast pensionado's, motorrijders naast accountants en studenten naast opa's die de muziek al luisteren sinds de tijd van de lp. Iedereen zingt dezelfde nummers mee en voor een paar uur vallen leeftijd, beroep en afkomst helemaal weg.

Ook een nieuwe generatie ontdekt de muziek steeds vaker. Via festivals, streamingdiensten of gewoon omdat vader of moeder thuis nog altijd vindt dat de dag pas echt begint zodra Angus Young de eerste akkoorden inzet. Sommige kinderen kennen "Highway to Hell" eerder dan het Wilhelmus. Daar kun je van alles van vinden, maar het refrein zit wel meteen in je hoofd.

Is hardrock dan pokkeherrie? Voor sommigen absoluut. Voor de fans is het vooral passie, energie en vakmanschap. Muziek die al tientallen jaren generaties met elkaar verbindt en nog altijd volle concertzalen trekt.

En voor mij, nou ik heb een brede belangstelling voor muziek, dus ook voor sommige hardrock bands. Dus eerlijk is eerlijk: als ik plots een waanzinnig goed nummer hoor en ongemerkt met mijn voet begin mee te tikken, stiekem een luchtgitaar pak en de buren op de muur beginnen te bonken, dan staat de volumeknop waarschijnlijk precies goed.

Quote: Hardrock, de mooiste pokkeherrie die ooit gemaakt is !!