Wat eten we vandaag ??

Elke dag opnieuw komt dat drama terug. Het gaat om één vraag, zo simpel, en toch zo geladen met spanning, frustratie en pure wanhoop: "Wat eten we vandaag?"

Deze onschuldige zin heeft de kracht van een atoombom. Het begint vaak zo rond het tijdstip als we net het dagelijkse ontbijt hebben genuttigd.  Ik kan de klok er dan op gelijk zetten, dat vrouwlief mij die o zo bekende, maar heel irritante vraag stelt wat we vandaag zullen eten! En natuurlijk voegt ze er met een onschuldige blik er aan toe, dat ik het vandaag mag bepalen. Dat ritueel herhaalt zich elke dag, want blijkbaar heeft ze een blind vertrouwen in mijn culinaire vaardigheden en improvisatietalent. Het kan natuurlijk ook zo zijn , dat ze het simpelweg wel makkelijk vindt dat ze als een "Queen" met zo beetje alles op haar wenken bediend wordt. 

Enfin, tegensputteren helpt niet echt en hoewel ik ook geen flauw idee heb wat we kunnen eten, ga ik schoorvoetend en mopperend in mezelf aan de slag. Als eerste maar eens een blik werpen in de koelkast en voorraadkast om te bekijken wat we zoal nog in huis hebben. Dat voorkomt misschien dat ik weer het zoveelste ritje naar de supermarkt moet maken. Maar helaas. Die koelkast en voorraadkast puilt weliswaar uit van de etenswaren, maar om daar nou een heerlijk diner van te brouwen dan zal er toch echt nog wat verse groenten en vlees of vis gehaald moeten worden. Want om alleen een frietje met een verdwaalde frikandel uit de vriezer te eten is wel heel erg aan de karige kant. 

Dus ik kijk naar vrouwlief en vraagt aan haar: “Wat zullen we dan eten vandaag?” Zij: “Maakt mij niet uit.” Ik: “Oké, dan maken we pasta.” Zij: “Hmm... nee, daar heb ik geen zin in.” Ik: "Maar je zei net dat het je niet uitmaakte!" Zij: “Ja, maar niet dát.”

En zo begint het Grote Onderhandelingsspel. Vervolgens stel ik voor: stamppot, gebakken mosselen, boerenomelet, een bloemkoolschotel. Maar alles wat ik ook maar voorstel wordt afgeserveerd met het enthousiasme van een natte dweil.”

Na een dik half uur van nadenken en voorstellen doen, komt eindelijk een geniale ingeving waar we het beiden mee eens zijn. We gaan wokgroenten eten voorzien met kip en rijst. Vrouwlief is tevreden. Ik spring vervolgens op, grijp de autosleutels en snelt naar de supermarkt alsof mijn leven ervan afhangt, wat eigenlijk ook zo is, want niets zo veranderlijker dan een vrouw. Voor je het weet bedenkt ze zich en begint al die ellende weer van voor af aan. 

Bijna half overspannen doe ik de boodschappen in de supermarkt, waarbij ik door de stress overvallen bijna de helft van het boodschappenlijstje vergeet mee te nemen. Gelukkig blijken het niet de ingrediënten van het recept te zijn, dus ik kan met een gerust hart die avond de keuken in. Ik die avond dus aan de slag. Het gaat alleen niet helemaal zoals gepland. Het wokken loopt uit op een klein inferno omdat ik vergeten was dat de kip nog bevroren was. De groenten zijn inmiddels zwart geblakerd en de rijst? Tja. Die is geëxplodeerd in de magnetron. 

Alsof er niets aan de hand is toch maar die mislukte maaltijd geserveerd. Aan tafel is het muisstil. Vrouwlief kijkt naar haar bord waarbij het huilen haar nader staat dan het lachen. Ze neemt een hap. Het smaakt naar... lauw karton met een vleugje verbrand houtskool. Met het schaamrood op mijn kaken, slaak ik een grote zucht van vertwijfeling. Vrouwlief zegt gelukkig de bevrijdende woorden: “Morgen maar gewoon weer iets simpels eten, hè?”

Ik knik instemmend. Ja, gewoon iets makkelijks schat, waarbij ik er schaterlachend aan toevoeg: En jij mag dan zeggen wat we eten !!

Quote: Koken is niet moeilijk, als je het aan de juiste mensen overlaat !!

Moederdag , een speciale dag in het jaar !!

Het is zondag weer Moederdag. Eén dag in het jaar waar we stilstaan bij iets dat eigenlijk elke dag gevierd zou mogen worden: de onvoorwaardelijke liefde van moeders aan hun kinderen. Of het nu je biologische moeder is, een bonusmoeder, grootmoeder, pleegmoeder of iemand die als een moeder voor je voelt. Zondag mag ze in het zonnetje gezet worden.

Voor veel mensen is moederliefde de eerste liefde die ze ooit als kind hebben ervaren. Die liefde zit in de zorgzame hand op je voorhoofd als je ziek was, in de bemoedigende woorden voor een belangrijk moment of in het luisterend oor als je het moeilijk had. Moeders zijn er in alle soorten en maten, maar wat ze allemaal gemeen hebben is hun vermogen om zichzelf keer op keer weg te cijferen uit liefde voor hun kind.

Toch is Moederdag meer dan bloemen, ontbijt op bed of een kaart met een lieve tekst. Het is een moment van reflectie. Voor sommigen is het een dag vol warmte, voor anderen misschien juist beladen. Niet iedereen heeft zijn moeder nog, of niet iedereen heeft een makkelijke relatie met haar. Dat maakt deze dag soms ook erg kwetsbaar.

Maar wat Moederdag zo bijzonder maakt, is de kracht van herinnering en dankbaarheid. Het is een kans om dank je wel tegen haar te zeggen voor alle liefde en zorg die ze heel haar leven aan haar kind(eren) heeft gegeven. Voor het altijd klaarstaan, het eindeloze geduld en de liefde die vaak meer zegt dan woorden ooit kunnen.

Dus op Moederdag nemen we even gas terug. We bellen haar, geven een knuffel, sturen een kaart, of staan stil bij haar in gedachten. Want moeders, in welke vorm dan ook, verdienen onze aandacht. Niet alleen omdat het Moederdag is. Maar omdat ze het elke dag waard zijn.

Onze dochter vergeet haar moeder nooit en zet haar ook als het geen Moederdag is vaak in het zonnetje. Maar deze Moederdag is wel heel speciaal, zo heeft zij ons beiden uitgenodigd voor een weekje vakantie en  als extra verrassing gaan we samen met haar op Moederdag heerlijk brunchen. Hoe lief is dit allemaal van onze geweldig lieve dochter !!

Quote: Moeders kunnen door de ogen van een kind kijken en de toekomst zien !!

Het Eurovisie Songfestival anno 2025 !!

Vanaf 13 tot en met 17 mei vindt het jaarlijkse Eurovisie Songfestival weer plaats. Dit jaar wordt dat circus met namaak artiesten in Zwitserland gehouden.  Nog een kleine twee weekjes en dan barst die jaarlijkse onzin waarin Europa zijn meest onnavolgbare muzikale prestaties aan het publiek laat zien weer los. Was het songfestival in vroeger jaren ook echt een liedjesfestival waar toch de meest gerenommeerde bands of artiesten optraden en daar naam hebben gemaakt, tegenwoordig ziet het podium er heel anders uit met deelnemers die nauwelijks fatsoenlijk de zangkunst machtig zijn. 

De tijd van Johny Logan, ABBA, Sandy Shaw, The brotherhood of man, Celine Dion, Katrina and the waves, Sandra Kim, Vicky Leandros, Cliff Richard en Olivia Newton John om eens een  paar aansprekende voorbeelden te noemen, ligt al jaren achter ons. Toen keek je, althans ik wel, nog met plezier naar het songfestival, maar nu we jaren verder zijn is het songfestival gedevalueerd tot iets waar je spontaan tranen van in je ogen krijgt en 's nachts gillend van wakker wordt. 

De charme van het songfestival ligt namelijk al lang niet meer in de muziek, maar in allerlei verschillende uitingen van absurd gedrag en dito zang en/of muziek. Neem bijvoorbeeld de inzending van Finland in 2006: Lordi, een metalband, uitgedost in verschrikkelijke uitziende monsterpakken. Ze voerden één of ander niet verstaanbaar hardrock nummer op, waar je spontaan op je hele lichaam pukkels van kreeg en door het harde geluid wat die knapen voortbrachten, zat je als een spreekwoordelijke "dove kwartel" compleet ontredderd naar ze te kijken. En tot ieders verbazing, ja jullie lezen het goed, "ze deden niet alleen maar eventjes mee", nee "ze wonnen" het festival. Toen ik dat zag was ik echt met stomheid geslagen en sindsdien weten we: alles is mogelijk tijdens dat miljoenen verslindende nep festival.  

Voorbeelden te over variërend van artiesten uitgedost als kalkoen, of je komt als vrouw op met een baard en snor tot een show uitgevoerd met een man die rondjes draait in een hamsterkooi. Niets is tegenwoordig te dol en ook ons landje doet de laatste jaren ook gewillig mee aan al deze gekte. De mooiste voorbeelden zijn toch wel ene Joan Franka uitgedost met een heuse indianentooi die een nummer stond te zingen alsof het een heuse regendans betrof, of wat te denken van Mia Nicolai & Dion Cooper die in 2023 zo vals zongen dat mijn beeldscherm van mijn tv spontaan scheuren begon te vertonen. 

Het stemmen is het hoogtepunt van de chaos. Landen geven punten alsof ze een politieke schuld aflossen of net ruzie hebben gehad met elkaar. “Ten points go to… Cyprus!” zegt Griekenland voor de tiende keer op rij, terwijl Zweden in zijn eentje meer stemmen van het publiek krijgt dan zuurstof in de zaal.

Toch is het precies die over-the-top gekheid die Eurovisie onweerstaanbaar maakt. Het is één avond per jaar waarin Europa zegt: “laten we onze verschillen vieren met muziek en grensverleggende gekheid.

Lang leve het Eurovisie Songfestival. Het enige moment per jaar waarop je je verstand op nul moet zetten om met meelijwekkende schaamte naar die maffe inzendingen te kunnen kijken. 

Quote: Douze points voor pure waanzin !!