Vroeger had je één sleutel. Die hing aan een haakje bij de voordeur en daarmee kwam je binnen. Klaar. Tegenwoordig heb je voor het moderne leven ongeveer het geheugen van een inlichtingendienst nodig.
Want werkelijk alles heeft tegenwoordig een wachtwoord nodig. Je computer. Je telefoon. Je bank. Je e-mail. Netflix. Facebook. Instagram. Je DigiD. Je energieleverancier. De parkeerapp. De supermarkt. De huisarts. De gemeente. En waarschijnlijk binnenkort ook je koelkast.
Je maakt ergens een account aan en vervolgens verschijnt de vrolijke mededeling: “Kies een sterk wachtwoord.” Dat is meestal het moment waarop je denkt: ik kies gewoon hetzelfde wachtwoord als altijd. Maar dat mag natuurlijk niet. Het moet minimaal twaalf tekens hebben. Een hoofdletter. Een kleine letter. Een cijfer. Een speciaal teken. En bij voorkeur een oud wachtwoord dat je nog nooit eerder hebt gebruikt, maar dat je ook onmogelijk kunt onthouden. Dus wordt Abcd1234! afgewezen. Abcd1234!! ook. En Abcd1234!!! is uiteraard helemaal verdacht.
Maar als je dan eindelijk een wachtwoord hebt bedacht waarvan zelfs de CIA denkt: laat maar zitten, krijg je de volgende mededeling: “U mag uw vorige wachtwoord niet gebruiken.” Maar welk vorig wachtwoord? Geen idee. Je hebt inmiddels 47 wachtwoorden en bij minstens 23 daarvan heb je geen idee meer waarvoor ze eigenlijk waren.
Dus slaan we ze op. In een zogeheten wachtwoordmanager. Die natuurlijk ook een wachtwoord heeft. En dat wachtwoord moet je onthouden. Dat is ongeveer hetzelfde als je huissleutel in een kluis bewaren waarvan de sleutel in je huis ligt.
Je hebt eindelijk je wachtwoord goed. Maar daarmee ben je er nog niet. Dan komt de verificatie. Er wordt een code naar je telefoon gestuurd, waar staat: “Vul de zescijferige code in.” Prima. Je pakt je telefoon. Code kwijt. Dan maar een nieuwe code aanvragen. De nieuwe code komt binnen. Oei, je bent te laat. Je gaat weer een nieuwe code aanvragen. Maar dan komt de oude code alsnog binnen. Je vult die in. Maar dan krijg je de mededeling: “Deze code is verlopen.” Je begint je serieus af te vragen of het systeem misschien gewoon wilt dat je het opgeeft.
En dan is er nog die ultieme beveiliging: “Bent u het echt?” Ja. Ik ben het. Ik probeer al tien minuten bij mijn eigen bankrekening te komen. Want wie zou ik anders zijn? Maar nee. We moeten bewijzen dat we onszelf zijn. Dus krijgen we een sms. Een e-mail. Een app-melding. Een QR-code. Een gezichtsherkenning. En soms moet je zelfs een foto van je paspoort maken. Voor een website waarvan je alleen maar wilde weten hoeveel een nieuwe stofzuiger kost.
Vroeger was het toch vele malen simpeler. Je liep naar de winkel en je zei tegen de verkoper: “Doe mij die maar.” Je betaalde en je ging naar huis. Maar tegenwoordig: Account aanmaken. E-mailadres bevestigen. Wachtwoord bedenken en bevestigen. Een code invoeren. Uiteraard cookies accepteren. Vervolgens je privacy-instellingen aanpassen en de aangeboden nieuwsbrief weigeren. Tot slot de meldingen uitschakelen. Dan voor een laatste keer nog eens inloggen. En uiteindelijk krijg je dan de mededeling: “Uw sessie is verlopen.”
Dan weet je het zeker. Je wilde helemaal geen stofzuiger meer. Je wilde gewoon even rust. Maar het mooiste komt nog. We hebben al die wachtwoorden omdat het allemaal veiliger moet. En dat is natuurlijk ook nodig. Maar ondertussen schrijven we onze wachtwoorden op een briefje. Dat briefje leggen we in de la, vlak naast de opladers en onder de oude batterijen. Met de tekst daarop: “Bank – wachtwoord: …”
En misschien is dat uiteindelijk wel de meest Nederlandse oplossing voor het digitale tijdperk: We vertrouwen de computer niet. Dus schrijven we alles gewoon op. Op papier. Net als vroeger. Misschien moeten we daar dan ook maar eens een wachtwoord voor bedenken. Alleen ben ik bang dat ik het daarna binnen de kortste keren weer vergeet !
Quote: Kies een moeilijk wachtwoord, wat makkelijk te onthouden is !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten