Rotterdam van toen naar nu (3) !!

Als laatste deel in deze serie: Uitgaan in Rotterdam. Dat hebben we allemaal wel eens gedaan of doen dat nu nog. Tegenwoordig is dat uitgaan echter een hele onderneming. Maar in de jaren zeventig was dat een stuk eenvoudiger.

Je trok je beste kleren aan, deed wat aftershave of parfum op en ging gewoon de stad in. Waar je terechtkwam, nou ja, dat zag je wel.

Rotterdam had toen een indrukwekkend uitgaansleven. Namen als Bristol, Voom Voom en Le Bateau en wat later Parkzicht en Hollywood waren bekende begrippen in de stad. Bristol aan het Hofplein was in de jaren 70 een enorme discotheek en trok duizenden bezoekers. De verlichte dansvloer was een sensatie evenals het dansen in een kring onder het geluid van de “La Bamba”

En dan die kleding! Soulbroeken met wijde pijpen waar je gemakkelijk een tweede persoon in kon meenemen. Overhemden met kragen die bijna zelfstandig konden vliegen. Schoenen met enorm bolle neuzen. Het was de enorm populaire mode van die tijd.

Bij Voom Voom en Le Bateau ging het er natuurlijk weer anders aan toe. Rotterdam had een keur aan dancings, clubs en kroegen, gewoon teveel om hier allemaal te benoemen. Je liep van de ene zaak naar de andere en kende onderweg gegarandeerd wel iemand en daar trok je dan de avond verder weer mee op. Dat was misschien wel het grootste verschil met nu.

Je had geen smartphone bij je, want die bestond simpelweg nog niet. Dus als je vrienden kwijt was, had je een probleem. Geen WhatsApp, geen locatie delen en geen “waar ben je?” met een blauw vinkje. Je sprak gewoon af: “Om twaalf uur bij die kroeg.” En als je elkaar niet vond, dan had je gewoon pech.

Ook de bioscoop hoorde bij een avondje uit. Rond de Kruiskade zaten Thalia, Corso en Luxor dicht bij elkaar. Het was een echt uitgaansgebied. Thalia bood plaats aan ongeveer 800 bezoekers en Corso was jarenlang een van de grote bioscopen van Rotterdam. Thalia en Corso sloten uiteindelijk eind jaren 90.

En daarna? Eten natuurlijk. Wienerwald was voor veel mensen een bekende naam. Even een kipje pakken en daarna weer verder. Tegenwoordig hebben we sushi, poké bowls, tapas, burgers uit alle windstreken en restaurants waarbij je eerst moet bestuderen wat er eigenlijk op je bord ligt. Vroeger was het lekker overzichtelijk. “Doe mij maar een halve kip.” Klaar.

Ook de rekening zag er anders uit. In de jaren zeventig kostte een biertje nog rond een gulden en voor een bioscoopkaartje betaalde je enkele guldens. Natuurlijk moet je voor een eerlijke vergelijking rekening houden met de inflatie, maar het gevoel blijft: voor een bescheiden bedrag kon je een behoorlijke leuke avond hebben.

Tegenwoordig tik je voor een avondje stappen gemakkelijk tientallen euro's af. Entree, een paar drankjes, iets te eten, vervoer en voor je het weet ben je €50 tot €100 verder. Maar Rotterdam is nog steeds een uitgaansstad. Je kunt naar de Maassilo, Now&Wow Club, CUBE of een van de vele andere clubs en podia. Het is alleen allemaal groter, moderner en technisch indrukwekkender geworden.

Alleen dat ene ontbreekt soms. De toevalligheid. Vroeger ging je naar de stad zonder precies te weten waar je zou eindigen. Je kwam binnen bij een discotheek of leuke kroeg, zag iemand die je kende, raakte aan de praat, hoorde muziek die je nog nooit had gehoord en stond een paar uur later weer ergens anders.

En als je iemand leuk vond? Dan moest je er gewoon op af. Geen Tinder. Geen datingapp. Geen swipe naar links of rechts. Gewoon dansen, oogcontact maken en hopen dat dat meisje of die jongen ook geïnteresseerd was. En als het misging, kon je daar de volgende dag met niemand over praten. Want er was geen Instagram, facebook of wat dan ook voor social media.

Misschien was vroeger dan toch één ding beter. Je kon een slechte avond tenminste gewoon vergeten, want niemand had er een foto van.

Quote: Of je nu jong bent of oud: een echte Rotterdammer is dol op zijn stad !!