Het ochtendritueel van een pensionado !!

Er zijn mensen die de dag beginnen met yoga, een uitgebalanceerd vruchtendrankje en een glimlach. En dan heb je mij. Mijn ochtendritueel begint met een olympische discipline: lekker lang uitslapen. Ik lig als een kampioen in bed, vastgeplakt aan mijn kussen alsof het mijn pensioen betaalt. 

Dan komt het eerste obstakel van de dag: het opstaan. Of beter gezegd, proberen op te staan. Mijn lichaam zegt “nee”, mijn brein zegt “absoluut niet” en mijn vrouw zegt: “Koffie. En een krentenbol. Op bed.” De prioriteiten van vrouwlief zijn weer eens overduidelijk.

Met de elegantie van een gestrande walvis rol ik uit mijn bed. Half slapend strompel ik de trap af naar de keuken, waar ik met mijn duffe kop probeer het koffiezet apparaat te bedienen. Dat ding heeft meer knopjes dan een ruimteschip, maar na jaren oefenen lukt het me meestal om iets te produceren dat op koffie lijkt.

Ondertussen smeer ik een krentenbol. Of nou ja, “smeren”… het is meer een abstract kunstwerk van boterklonten in een hopeloos verkeerd opengesneden bol. Tegelijkertijd besluit ik dat dit ook het moment is om de vaatwasser uit te ruimen. Multitasking, noemen ze dat. In de praktijk betekent het dat ik wat borden laat vallen, twee keer vergeet wat ik aan het doen was en uiteindelijk een lepel in de koelkast leg.

En dan, als die klus geklaard is begint de klim naar boven: met koffie en krentenbollen in balans de trap op. Dit is geen gewone trap. Nee, dit lijkt op een hindernisbaan. Mijn ogen nog half dicht, mijn coördinatie werkt ook nog niet optimaal, dus elke trede die ik neem is een enorme gok. Eén verkeerde stap en ik lig beneden met de koffie in mijn oren en twee krentenbollen op strategisch ongelukkige plekken.

Maar gelukkig, ik haal het. Ik slaak een diepe zucht, maar ik heb het weer gered, ik ben boven. Levend en wel en er is niets gesneuveld. De koffie wordt met de grootste zorg aan vrouw lief overhandigd en de krentenbol op het nachtkastje neergelegd. Mijn vrouw kijkt tevreden en uiteraard krijg ik altijd een liefdevol bedankje van haar.  Dus....ook vandaag weer: Missie geslaagd.

En als de koffie op is en mijn systeem eindelijk opstart (te vergelijken met een schildpad die zojuist heel erg langzaam ontwaakt uit zijn winterslaap), komt een paar maal per week het sportmoment: een half uurtje lopen op de loopband. Ik noem het lopen, maar het lijkt meer op een langzaam protest tegen verplichte beweging. Maar toch voelt het iedere keer weer alsof ik de marathon van Rotterdam heb gewonnen.

Daarna een heerlijke douche pakken, aankleden, scheren, lekker luchtje op… en dan als de ochtend al redelijk ver gevorderd is, dan is het eindelijk zover. Ik ben weer het ventje. Klaar voor de dag en functioneel. En, ook niet onbelangrijk, min of meer wakker.

En mijn vrouw? Die stapt dan helemaal voldaan en volledig uitgerust ook haar bed uit en begint dan heerlijk ontspannen aan haar dag. En dit is nu wat men noemt: Het echte Teamwork ! 

Quote: Ik sta elke ochtend maar op, want slapend rijk worden lukt mij toch niet !!