Er was een tijd, zo ergens rond mijn 35e levensjaar, dat ik dacht dat knieën onverwoestbaar waren. Dat je lichaam een soort Zwitsers zakmes was: altijd klaar, altijd scherp, en met een ingebouwde turbo.
Hardlopen? Laat me niet lachen, dat deed ik niet, nee joh… ik vloog soepel en snel over kilometers lange routes. Marathons? Ach, daar haalde ik mijn neus niet voor op, ik was zo goed getraind, dat het bijna leek op een lange zondagse trainingssessie met een startnummer en een banaan.
Ik liep zo beetje bijna elke dag. Regen, wind, hittegolf, het deerde mijn niet, trainingsoutfit aan en ik ging. Mijn sporthorloge (toen nog zo’n ouderwets ding dat meer op een magnetron leek) piepte vrolijk, en ik voelde me onoverwinnelijk. Herstel? Dat was iets voor zwakkelingen. De volgende dag gewoon weer gaan en lopen. En mijn spieren? Die hoorde je niet te voelen, die hoorde je te gebruiken, wat natuurlijk perfect gebeurde.
En dan even stilstaan bij de dag van vandaag. Ben nu op een jaar af bijna 70 jaar. Ben nog steeds sportief, gelukkig wel. Maar laat ik het zo zeggen: mijn lichaam heeft tegenwoordig een eigen mening. En die laat zich zonder enige twijfel soms op kritische wijze horen.
Tennis speel ik nog steeds, twee tot drie keer per week. Hartstikke leuk en voel me soms net Roger Federer in zijn beste jaren. Alleen… vroeger rende ik achter elke bal aan alsof ik de finale op Wimbledon speelde. Nu kijk ik eerst even: “Is die bal het wel waard?” En dan besluit ik zo af en toe dat de bal ook prima zonder mij verder kan leven en laat het voor wat het is.
En dan de loopband? Dat is mijn nieuwe trainingsmaatje geworden. Minimaal drie keer per week sta ik erop. Vroeger rende ik dus buiten door bossen en langs velden, nu staar ik naar een muur en ben ik al trots als ik niet op de noodstop druk omdat ik één of ander vervelend pijntje voel in mijn gewrichten. Behoedzaam sporten, noemen ze dat.
En wandelen… ja, ik loop veel. Vrijwillig zelfs. Vroeger was wandelen iets wat je deed als je geblesseerd was of je leven niet op orde had. Nu noemt men het “actief herstel” en klinkt het ineens professioneel.
Het grootste verschil? Vroeger dacht ik: hoe harder, hoe beter. Nu denk ik: hoe slimmer, hoe beter. En soms ook: hoe minder pijntjes morgen, hoe beter.
Want pijntjes… die heb ik inmiddels wel leren kennen als huisgenoten. Ze zijn er gewoon, dat is nu eenmaal de consequentie van het ouder worden. Mijn knie zegt: “Goedemorgen.” Mijn rug zegt: “Doe eens rustig aan.” Maar mijn verstand zegt, wel lekker blijven bewegen, is goed voor je gewrichten en uiteindelijk weet je ook om te gaan met wat vervelende ongemakken. Dus, los van je leeftijd, sporten houd je jong en je voelt je er goed en fit bij, althans ik wel !! Dus.....als je lichaam het toestaat, blijf lekker bewegen, juist op latere leeftijd !!
Quote: Luister naar je lichaam, maar je wordt niet sterker door op te geven, maar door het doorzetten.
💪💪
BeantwoordenVerwijderenPrecies dat 👍💪💪
BeantwoordenVerwijderen