Er zijn mensen die zeggen dat voetbal maar een spelletje is. Maar dat zijn meestal mensen zonder club. Want wie eenmaal zijn hart heeft verpand aan een voetbalclub, die weet: dit is geen hobby, dit is een levenslange emotionele achtbaan zonder veiligheidsgordel.
En momenteel hang ik ondersteboven, bungelend boven de afgrond, terwijl mijn cluppie vrolijk verder afglijdt alsof het een olympische sport is waarbij prijzen te verdienen valt.
De cijfers spreken voor zich. Laatste twintig competitie wedstrijden: negen keer verloren, drie gelijk gespeeld en maar acht wedstrijden gewonnen. Ik heb inmiddels meer nederlagen gezien dan mijn stofzuiger haren opzuigt. Het verschil is dat mijn stofzuiger tenminste nog presteert.
Dan de blessures. Onze spelers vallen om alsof het herfst is en zij bomen zijn met een zwakke wortelstructuur. Enkel hier, knie daar, hamstring zus, hamstring zo. Op een gegeven moment dacht ik serieus dat de clubarts er een hobby op na houdt om maar zoveel mogelijk patiënten in zijn wachtkamer te hebben. Inmiddels zitten er 12 man in de lappenmand met blessure leed.
En alsof dat nog niet genoeg is, zijn de spelers die nog wel konden lopen inmiddels vertrokken. Naar andere clubs. Clubs waar het gras misschien groener is, of de ballen ronder zijn en de supporters blijkbaar minder vloeken. Ze zwaaiden nog even vriendelijk naar ons toen ze met een enorme snelheid vertrokken richting het succes. Ik bekeek dit alles met lede ogen aan en werd overmand door een treurig gevoel.
En toch denk je dan….. we hebben het mooiste stadion van Nederland. Weliswaar oud, maar een architectonisch meesterwerk. Een echte voetbaltempel. Een stadion waarin je zou verwachten dat titels vanzelf uit de lucht vallen. Maar nee. Die kuip is prachtig. De resultaten zijn dat op dit moment helaas niet. Het is alsof je in een paleis woont waar de wc telkens overstroomt.
En dan de trouwste aanhang, de 12e man. We zingen. We springen. En we blijven komen. Zelfs als het scorebord ons uitlacht. Zelfs als de tegenstander binnen tien minuten met 0-2 voorstaat. We klappen nog steeds. Soms uit enthousiasme, soms omdat we anders gaan huilen.
Maar eerlijk is eerlijk: mijn vertrouwen heeft inmiddels wel een deuk opgelopen. Nee, een deuk? Het is total loss verklaard. Natuurlijk blijf ik het bestuur en onze trainer Robin van Persie het voordeel van de twijfel gunnen. Het tij zal toch wel een keertje in ons voordeel keren en anders, nou ja, dat is niet aan mij om over te oordelen. Die voetbalwereld is toch soms een jungle hoe men met de belangen van bestuursleden en trainers omgaat.
Maar ik sta wel voor een heel lastige vraag. Blijf ik nog naar de wedstrijden van mijn cluppie kijken? Ga ik op de wedstrijddag nog twee uur van mijn leven investeren om me te verbijten, boos te worden en langzaam te zien hoe mijn hoop wordt vervangen door sarcasme?
Waarschijnlijk blijf ik ondanks deze sportieve malaise gewoon de wedstrijden volgen. Ik ben daarvoor teveel clubman geworden in de dik 55 jaar dat ik supporter van deze club ben.
Want… uiteindelijk zal mijn cluppie er ook weer bovenop komen, dus ondanks alle ellende sta ik er de volgende wedstrijd gewoon weer. Met mijn clubvlag uitgehangen en altijd weer met de hoop op een mooie wedstrijd en de verwachting dat we gaan winnen. Dus: “Misschien vandaag,” fluister ik tegen mezelf. “Misschien gebeurt er nu wel een wonder.”
Want supporter zijn van de mooiste voetbalclub in Nederland is geen keuze. Het is een aandoening. Chronisch. Ongeneeslijk. Pijnlijk. Maar ook prachtig.
En natuurlijk zal het helpen en zal de rust even terugkeren als we zondag tegen die club uit 020 weten te winnen. En als mijn cluppie, en ja ik heb het natuurlijk over Feyenoord dan tegen die club uit 020 wint, dan sta ik vooraan. Schreeuwend. Juichend en wie weet met tranen in de ogen. Maar tot die tijd? Volop dramatiek, vreselijke wanhoop, maar wel met onbegrensde liefde voor de mooiste club die er bestaat !!
Quote: Alleen een echte supporter weet wat clubliefde inhoudt !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten