Sommige mensen verzamelen postzegels. Anderen verzamelen bierviltjes, modeltreinen of nutteloze spullen waarvan ze bij het opruimen zeggen: “Gooi maar weg.” Maar ik verzamel blogs. En inmiddels heb ik er 150.
Jawel… honderdvijftig! Een aantal waar je toch even van moet bijkomen. Niet alleen omdat het er zoveel zijn, maar vooral omdat ik me afvraag hoe het mogelijk is dat ik na 150 blogs nog steeds onderwerpen weet te verzinnen waarover ik iets te melden heb. Blijkbaar zit er in mijn hoofd een soort eindeloze voorraadkast. Alleen ontbreekt daar de houdbaarheidsdatum.
En het mooie is: ik heb ze niet allemaal in één ruk geschreven. Rond 2010 begon ik er ooit voorzichtig mee. Dat leverde toen ongeveer twintig blogs op. Daarna kwam het grote niets. Waarschijnlijk had ik toen even niets meer te zeggen. Of niemand zat erop te wachten. Dat kan natuurlijk ook.
Eind 2023, na mijn pensionering, heb ik de draad weer opgepakt. Pensioen bleek namelijk niet alleen te betekenen dat de wekker niet meer afgaat, maar ook dat je opeens zeeën van tijd hebt. En voor je het weet zit je achter je computer te denken: “Wat zal ik vandaag eens opschrijven?”
En daar ging het mis. Want één blog werd twee blogs, twee werden tien en voor ik het wist zat ik op 50. Daarna 100. En nu dus 150. Een mens kan blijkbaar behoorlijk veel onzin produceren als hij eenmaal met pensioen is.
Maar eerlijk is eerlijk: het is vooral een ontzettend leuk tijdverdrijf geworden. En juist de afwisseling maakt het leuk. Het ene moment schrijf ik over actuele zaken, waarbij ik mij soms afvraag waarom anderen het zichzelf zo moeilijk maken. Vervolgens duik ik in het Rotterdam van toen en nu. Want laten we eerlijk zijn: vroeger was niet alles beter, maar sommige dingen waren wel een stuk leuker.
Daarna kan het zomaar weer over een grappig onderwerp gaan, een herinnering uit vervlogen tijden of iets waar ik mezelf tijdens het schrijven afvraag: “Waarom schrijf ik dit eigenlijk op?” Het antwoord is meestal simpel: omdat ik het leuk vind.
De onderwerpen variëren van serieus tot humoristisch, van scherp tot nostalgisch en van “hier moeten we het eens over hebben” tot “ach, laten we er maar om lachen.” En misschien is dat ook wel de charme van deze blogs. Je weet nooit precies wat je krijgt. Een beetje zoals een verrassingspakket, maar dan zonder dat je ervoor hoeft te betalen.
Nu ik bij nummer 150 ben aangekomen, ontstaat er echter een serieus probleem. Wat nu? Moet ik stoppen op het hoogtepunt? Gewoon netjes 150 afleveringen en dan de stekker eruit? Dat zou natuurlijk heel verstandig zijn. Maar sinds wanneer doe ik verstandige dingen?
Dus leg ik de vraag maar bij jullie neer. Lezen jullie mijn blogs nog steeds met plezier? Hebben jullie er soms iets aan, herkennen jullie er iets in, moeten jullie erom lachen of ergeren jullie zich er juist heerlijk aan? En misschien wel de belangrijkste vraag: Zal ik gewoon beginnen aan de volgende 150? Dus hoe meer likes , hoe groter mijn motivatie. En delen mag uiteraard ook !!
Want als ik verder ga met bloggen, dan zijn we over een paar jaar bij nummer 300. En tegen die tijd ben ik waarschijnlijk zo oud dat ik mijn eigen blogs teruglees en denk: “Wie was die man eigenlijk die dit allemaal geschreven heeft?”
Gelukkig weet ik dan nog één ding zeker: Hij had in ieder geval tijd genoeg.
Quote: Het aardige van schrijven is, dat je het nooit echt leert !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten