Van 1975 naar 2025: 50 jaar later..... !!

Hoewel de kalender inmiddels 2026 aanwijst, kijk ik in deze blog met een gezonde dosis zelfspot terug op de bijzondere periode van 1975 tot 2025. Vijftig jaar. Precies een halve eeuw vol veranderingen. 

In 1975 was ik jong, onbezonnen, leerde mijn huidige vrouw kennen en vond ik een nacht overslaan volstrekt normaal. Als iemand toen had gezegd dat ik vijftig jaar later enthousiast zou praten over een goede bloeddruk, een nieuwe heup en de kwaliteit van steunzolen, had ik hem vriendelijk doch dringend verzocht even normaal te doen.

In 1975 vloog ik de trap op, vaak twee treden tegelijk. Tegenwoordig blijf ik onderaan eerst even staan om te bedenken wat ik boven eigenlijk moest doen. Eenmaal boven aangekomen ben ik dat meestal vergeten. 

Mijn lichaam was toen een perfect afgestelde sportwagen. Nu lijkt het meer op een klassieker: prachtig om te zien hoor, maar hij heeft wat meer onderhoud nodig. Knieën kraken alsof er een zak chips wordt leeggeknepen, de rug protesteert bij het aantrekken van sokken en opstaan uit een stoel gaat bijna automatisch gepaard met een diepe zucht. Vroeger maakten alleen opa's dat geluid. Nu blijkt dat ik inmiddels aardig dicht in de buurt van die opa te zijn aangeland. 

Om nog even verder te gaan. In 1975 sprong ik zonder warming-up op de fiets voor een tocht van vijftig kilometer. Daarna voetbalde ik nog een potje en ging 's avonds vrolijk stappen. En de volgende ochtend stond er een hardlooptraining van dik 15 km op het programma. In 2025 bekijk ik eerst de weersverwachting, de windkracht en de temperatuur voordat ik besluit om een potje tennis met andere gepensioneerden te gaan spelen.

En dan die kwaaltjes. Vroeger wist je nauwelijks waar je knieën zaten. Tegenwoordig ken ik elk gewricht persoonlijk. Mijn agenda staat niet alleen vol met verjaardagen, maar ook met afspraken bij de huisarts, fysiotherapeut, tandarts, opticien en af en toe een bezoekje aan de één of andere specialist. Als ik een week geen medische afspraak heb, dan vraag ik mij bijna af of er iets mis is. Wellicht ook herkenbaar voor iemand van jullie ? 

Ook mijn uiterlijk heeft een indrukwekkende ontwikkeling doorgemaakt. In 1975 had ik een gladde huid en een volle bos haar. De kapper vroeg toen of hij het wat mocht uitdunnen. Als ik nu eens bij toeval bij de kapper kom, dan vraagt hij glimlachend waar al dat haar gebleven is. Maar laten we eerlijk zijn, dat zullen veel mannen van mijn leeftijd ook wel meemaken.

Tenslotte heeft mijn gezicht inmiddels een compleet netwerk van rimpels opgebouwd. Elke rimpel vertelt een verhaal. Het enige probleem is dat ik me niet altijd meer herinner welk verhaal bij welke rimpel hoort.

Maar gelukkig is er in ons huis één grote uitzondering op de tand des tijds. Mijn vrouw lijkt stiekem een abonnement op eeuwige jeugd te hebben afgesloten. Terwijl ik langzaam verander in een vriendelijke kruising tussen een gepensioneerde zeekapitein en een walrus, blijft zij er opvallend jeugdig uitzien. Ik heb haar geheim overal gezocht: in de badkamer, in haar make-up tas en zelfs in de vriezer. Niets gevonden. Ik begin serieus te vermoeden dat er ergens op de bovenste verdieping van ons huis een portret hangt dat namens haar ouder wordt.

Toch zit het grootste verschil niet in onze knieën of ons haar, maar tussen onze oren. In 1975 dachten we alles te weten en gingen we de wereld veranderen. In 2025 weten we vooral hoeveel we toen eigenlijk nog niet wisten. Nu we wat ouder zijn geworden, maken we ons minder druk om onbelangrijke zaken, kunnen beter relativeren en genieten veel meer van de gewone dingen.

Wij zijn tenslotte de generatie die cassettebandjes terugspoelde met een potlood, telefoons met een draaischijf gebruikte, zonder navigatie heel Europa doorkruiste en gewoon bij iemand aanbelde zonder eerst een appje te sturen. En wonder boven wonder: iedereen was gewoon thuis.

Dus ja, ik heb zojuist mijn persoonlijke situatie een beetje erg aangedikt en wat overdreven, maar niet te ontkennen valt dat ik met mijn bijna 70 jaar, inderdaad wat langzamer ben geworden, geen haar meer op mijn hoofd heb, wat meer rimpels heb en zo af en toe last van een kwaaltje heb waarvan de naam langer is dan de behandeling. Ik kan er in ieder geval met humor over schrijven en ongetwijfeld zullen er lezers zijn die dit beeld ook herkennen. 

Voorts nog een andere verandering die ik graag wil benoemen. Ik ben uiteraard altijd voor mijn dochter haar steun en toeverlaat geweest en ze kon altijd terecht voor elk advies en ondersteuning voor wat dan ook. Nu ik ouder ben geworden en zij inmiddels een schitterende volwassen jongedame is, in bezit van een geweldige baan en prima stel hersens, neemt ze op natuurlijke wijze de rol die ik jarenlang voor haar vervuld heb , inmiddels al in vele gevallen over. Hoe mooi is dat om dit te mogen ervaren!

Tenslotte als afronding van deze blog, ik heb samen met mijn vrouw vijftig jaar geleefd. Vijftig jaar gelachen, gehuild, liefgehad, gewerkt, fouten gemaakt, mijn dochter zien opgroeien, vriendschappen opgebouwd en herinneringen verzameld die geen enkele smartphone ooit kan bewaren. 

En als iemand mij zou vragen of ik terug wil naar 1975? Dan zeg ik zonder aarzelen: alleen voor mijn haar. Maar voor de rest? Geen moment. Want de mooiste bagage die ik in vijftig jaar heb verzameld, draag ik niet op mijn hoofd, maar in mijn hart, gevuld met de liefde die ik heb voor mijn geweldig lieve vrouw en dochter !!

Quote: Je begint te beseffen dat je oud wordt, als de kaarsen duurder zijn dan de taart !!