Er was een tijd waarin een deurbel nog echt iets betekende. Niet omdat de pakketbezorger voor de derde keer vergeefs probeerde een pakketje uit China af te leveren, maar omdat er een keurig geklede dame voor de deur stond. In mantelpakje, voorzien van een glimlach waar zelfs tandpastareclames jaloers op waren. Achter haar stond een rood-witte DAF 33 te pronken. De woorden die volgden waren legendarisch:
"Goedendag, ik ben van de Felicitatiedienst!"
En ineens voelde je je belangrijk. Niet omdat je de loterij had gewonnen, maar omdat je ging trouwen of omdat er een baby was geboren. Dat was in de jaren zestig, zeventig en tachtig reden genoeg om als een soort nationale beroemdheid behandeld te worden.
De Felicitatiedienst was eigenlijk een briljante vorm van marketing, lang voordat iemand het woord 'influencer' had uitgevonden. Het bedrijf werd in 1957 opgericht en groeide uit tot een landelijke organisatie. Gemeenten leverden tegen betaling, gegevens van aanstaande bruidsparen en jonge ouders. Vervolgens verschenen de hostesses persoonlijk aan de deur met een rijk gevuld cadeaupakket. Fabrikanten hoopten natuurlijk dat de jonge huisvrouw na het uitproberen levenslang hetzelfde koffiemerk, schoonmaakmiddel of waspoeder zou blijven kopen. Uiteraard een slimme zet, wat feitelijk een oude manier van marketing voeren is.
Maar eerlijk is eerlijk: niemand dacht aan marketing. Je dacht alleen maar: "Wat een aardige mensen!"
En dat cadeaupakket mocht er wezen. Koffie, beschuit, luiers, zeep, schoonmaakmiddelen, babyproducten, kortingsbonnen, soms een kookboek of handige huishoudspullen. Tegenwoordig noemen we dat een "welkomstbox".
De dames reden allemaal in dezelfde rood-witte Dafjes. Niet omdat DAF toevallig een aanbieding had, maar omdat uniformiteit vertrouwen uitstraalde. Bovendien kon je een DAF 33 nauwelijks over het hoofd zien. Dat geluid alleen al... Alsof je een opgewekte stofzuiger door je straat hoorde rijden.
Als kind keek je vol bewondering naar zo'n autootje. Als volwassene keek je vooral nieuwsgierig naar de inhoud van de dozen die uit de achterbak kwamen. Vergelijk dat eens met nu. Als er tegenwoordig een baby wordt geboren, ontvang je meestal een appje met zeven hartjes, drie babyflesjes en een gifje van een dansende ooievaar. De kraamvisite verschijnt pas drie weken later, mits iedereen eerst een online agenda heeft ingevuld. En trouwen? Dan krijg je vooral digitale felicitaties en een Tikkie voor het gezamenlijke cadeau. Dat is toch net iets minder romantisch dan een vriendelijke dame die aanbelt met een auto vol verrassingen.
De Felicitatiedienst verdween zo beetje uit het straatbeeld rond eind jaren 80 , begin jaren 90. Veranderende privacyregels, hogere kosten, andere vormen van reclame en de opkomst van direct mail maakten persoonlijke huisbezoeken steeds minder aantrekkelijk. De charmante Dafjes verdwenen uit de woonwijken en maakten plaats voor folders in de brievenbus en later de digitale advertenties.
Eigenlijk is dat jammer. Want de Felicitatiedienst bracht iets mee dat je tegenwoordig nauwelijks nog kunt bestellen: oprechte aandacht. Misschien was het cadeaupakket uiteindelijk helemaal niet het belangrijkste. Misschien was het juist dat onverwachte moment waarop de deurbel ging, de Daf voor de deur stond en een vriendelijke dame zei:
"Van harte gefeliciteerd." En laten we eerlijk zijn: Het geluid van een Daf 33 klinkt nog altijd gezelliger dan de melding: "Uw pakket is afgeleverd bij de buren."
Quote: De felicitatiedienst, het mooiste voorbeeld van een cadeautje uit vervlogen tijden !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten