Oudejaarsavond in de luwte !!

Tijdens de afgelopen jaarwisseling besloten wij als gezin het anders te doen. Geen gordijnen dicht, geen televisie harder om de knallen te overstemmen, geen nerveus kijken naar de klok tot het “eindelijk voorbij” zou zijn. 

We pakten wat spullen bij elkaar en trokken naar een rustig bungalowpark in Zeeland, weg van de dichtbebouwde woonwijken waar het vuurwerk zich elk jaar weer als een oorlogstoneel aandient. Een bewuste keuze: we wilden de enorme knallen van het vuurwerkgeweld tijdens de jaarwisseling zoveel mogelijk ontlopen.

Het park lag er rustig bij. Kaal, winters, en de bungalow was van alle gemakken voorzien. In de verte zagen we af en toe lichtflitsen boven de bomen uitkomen, en in het park zelf hoorde we af en toe een beschaafde knal, maar het bleef gedempt, alsof de natuur zelf het geweld probeerde te filteren. Geen oorverdovende knallen vlak naast je, geen sissende lonten op straat, geen paniek in de ogen van dieren. Alleen heel veel stilte, afgewisseld met soms een verre dreun die je nauwelijks opmerkte.

Het voelde bijna onwerkelijk. Alsof we even buiten de tijd stonden, los van de collectieve gekte die oudejaarsavond voor velen nog steeds is. En eerlijk gezegd: het was verademend. Geen angst, geen irritatie, geen machteloosheid. Gewoon samen het jaar afsluiten, rustig, gezellig met elkaar en zonder schade.

Terwijl we heerlijk relaxed in onze bungalow zaten, gingen mijn gedachten onvermijdelijk uit naar de andere kant van diezelfde jaarwisseling. We keken met een treurig gevoel naar de talloze berichten die via televisie en sociale media binnenstroomden.  Ook dit jaar weer volop ellende: gewonden met verbrande handen, ogen die het nooit meer zullen doen, huizen en auto’s beschadigd of verwoest. En erger nog: de hulpverleners die keer op keer het volle pond krijgen. Brandweer, politie, ambulancepersoneel, mensen die er zijn om te helpen, maar die worden uitgescholden, belaagd met vuurwerk of bekogeld met alles wat los en vast zit. Oudejaarsavond 2025, het is te treurig voor woorden.

Dat het afsteken van vuurwerk in 2026 gelukkig compleet verboden wordt, voelt dan ook als een opluchting. Niet omdat alles dan ineens perfect zal zijn, maar omdat het eindelijk een duidelijke grens stelt. Na al die slachtoffers, doden en vernielingen kon het eigenlijk niet anders. Sommige tradities zijn hun onschuld al lang kwijtgeraakt.

Toch knaagt er ook iets. Want laten we eerlijk zijn: de echte diehards zullen zich waarschijnlijk niet zomaar neerleggen bij een verbod. Die zware cobra’s verdwijnen niet vanzelf. Illegale handel zal blijven bestaan, ergens in schuren, achterafstraatjes en via schimmige kanalen. Dat besef maakt me somber. Niet zozeer uit angst voor wat komt, maar uit verdriet over wat we blijkbaar normaal zijn gaan vinden.

De maatschappij heeft op dit terrein flinke klappen gehad. Respect voor elkaar, voor hulpverleners, voor regels die bedoeld zijn om levens te beschermen, het lijkt soms allemaal naar de Filistijnen geholpen. En dat doet pijn, zeker als je beseft dat het ooit anders was. Rustiger, menselijker en gewoon stukken gezelliger.

Misschien was dat wel de grootste winst van onze oudejaarsavond op het park: even afstand nemen, even ademhalen, even voelen dat het ook anders kan. Minder lawaai, geen agressie, meer aandacht voor elkaar. Laat dat het goede voornemen zijn. Niet alleen voor het nieuwe jaar 2026, maar ook voor de jaren die volgen.

Quote: Nieuw jaar is een perfect moment om de bladzijde om te slaan en opnieuw te beginnen !!