Mijn eerste huwelijksvoltrekking als Babs !!

De ochtend van 25 juli jl. begon met een lichte spanning in mijn buik, alsof ik zelf degene was die zou gaan trouwen. Voor het eerst zou ik als Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand een huwelijksplechtigheid leiden. 

Uiteindelijk kwam dus een langgekoesterde wens uit om dit ooit eens te mogen doen. Mijn zorgvuldig uitgekozen driedelig kostuum lag klaar en de show map met daarin mijn toespraak was tot in de puntjes verzorgd en keurig netjes geordend. Ik had mijn tekst talloze malen doorgenomen en hardop geoefend. 

Ik wilde niet voor verrassingen komen te staan en had dus de hele huwelijksplechtigheid in mijn hoofd al talloze malen afgespeeld. En natuurlijk was ik er ook op voorbereid dat er tijdens de ceremonie onvoorziene omstandigheden zouden optreden waarbij een beroep gedaan zou worden op mijn improvisatie talent. Eigenlijk hoopte ik daar ook wel een beetje op, want dat maakt zo'n ceremonie altijd wel wat luchtiger en biedt de kans op wat onverwachte humor.

Ik was ruim op tijd op de trouw locatie, om alles nog even kort door te nemen met de ceremoniemeester en uitbater van de locatie. Geluid, muziek, plaats van de katheder, plek voor het bruidspaar, stoelindeling en nog meer praktische zaken werden nog even snel doorgenomen. Niets mocht voor het bruidspaar deze dag verkeerd gaan, dus alertheid was geboden in deze laatste momenten voor dat de plechtigheid zou beginnen. Alles was perfect geregeld, waarmee bewezen werd dat een goede voorbereiding onontbeerlijk is om zo'n mooie en belangrijke dag ook vlekkeloos te laten verlopen.

En toen was het zover. De bruidegom stond keurig en vol spanning te wachten tot het moment dat zijn bruid onder een mooi muzieknummer de zaal binnen kwam en heel traditioneel door haar vader aan hem werd weggegeven. Het bruidspaar ging vervolgens zitten en zat een beetje zenuwachtig en lachend, handen stevig in elkaar verstrengeld naast elkaar. Hun blikken naar elkaar waren zo innig dat mijn eigen zenuwen even verdwenen. Dit was waar het om draaide: hun echte liefde voor elkaar.

Ik begon te spreken. Eerst wat formele woorden, daarna mijn persoonlijke verhaal. Onder andere over het moment hoe zij elkaar hadden leren kennen, hun persoonlijke eigenschappen en de reden waarom zij voor elkaar gekozen hebben. Ik zocht zo af en toe contact met de zaal en zag een ontspannen publiek die aandachtig luisterde, soms instemmend knikte en hoorde zo af en toe ook kleine lachjes door de zaal. Het bruidspaar keek naar mij, maar vooral naar elkaar. Ik merkte aan alles dat zij geroerd werden door mijn toespraak en dat het zo af en toe ook een glimlach op hun gezicht veroorzaakte. Ik voelde hoe de spanning in mij veranderde in warmte en trots: ik mocht dit moment begeleiden en eerlijk gezegd , ik haalde er ook erg veel voldoening uit.

Toen het officiële gedeelte aanbrak met de vraag der vragen, was de stilte bijna tastbaar. Hun antwoorden klonken helder en overtuigend: ja. Er volgde een golf van applaus, en ik was de eerste die hen mocht feliciteren en hen man en vrouw noemde. Het voelde alsof ik een sleutel had omgedraaid in een slot dat al lang opengemaakt wilde worden.

Daarna overhandigde ik de trouwakte. Hun handtekeningen trilden een beetje, niet van onzekerheid maar van emotie. Ik had me voorgenomen professioneel te blijven, maar toen ik hun geluk zag, voelde ik een brok in mijn keel. Het is wonderlijk hoe snel je als trouwambtenaar dan onderdeel wordt van zo’n intiem moment.

Toen alles officieel was, nam ik een stap terug en keek ik rond. De zaal glansde van blijdschap. Ik zag lachende mensen, ouders die ontroerd waren en vrienden die elkaar aankeken met een stille belofte om dit feest tot laat te vieren.

Na afloop kwamen mensen naar me toe. Ze complimenteerden me, zeiden dat ik het “zo persoonlijk en warm” had gedaan. Het bruidspaar bedankte mij uitgebreid en overhandigde mij een prachtig cadeau, alsof ik méér was geweest dan de ambtenaar die hun huwelijk voltrok, maar meer dat ik als echte vriend deel had uitgemaakt van hun verhaal.

Buiten haalde ik diep adem. De lucht was fris, mijn hart vol. De spanning was weg; wat overbleef was een stille euforie. Dit was mijn eerste huwelijk, mijn eerste officiële ja-moment. Ik wist: dit ga ik nooit meer vergeten.

En ergens, terwijl ik stilletjes genoot van een heerlijk glas champagne en de zaal achter me liet, dacht ik glimlachend: hoeveel geluksmomenten mag ik hierna nog begeleiden?

Quote: Een goed huwelijk is samen kijken naar de dag van morgen !!!