Herkennen jullie dit? Het is weer tijd dat ik min of meer verplicht naar de supermarkt ga om al mijn in de afgelopen weken gespaarde lege petflesjes en blikjes in te leveren. Ik loop verveeld naar de supermarkt met een enorme zak lege flesjes en blikjes. Ik ben vandaag de redder van de planeet, een eco-held op sneakers. Maar nog voordat ik de flessenautomaat bereik, verandert mijn heldhaftige missie in een klucht waar André van Duin jaloers op zou zijn.
Eerst het gesjouw: zakken vol van dat spul wat knispert, rammelt en er voor zorgt dat ik er uitzie als één of andere zwerver die zojuist alle prullenbakken in de omgeving heeft geleegd. Halverwege de route naar de supermarkt kom ik erachter dat één van de flesjes nog een drupje frisdrank bevat. Het lekt en natuurlijk op mijn broek. Ik scheld inwendig op de bedenker van dat geweldige statiegeld systeem.
Bij de supermarkt begint de jacht op de flessenautomaat. Meestal staat er al een rij mensen die er net zo wanhopig uitzien als ik. Voor mij staat iemand met vijftig Red Bull-blikjes, waarvan er om de drie stuks eentje wordt geweigerd. “Niet herkenbaar,” bromt het scherm. Dan begint het gevecht: blikje eruit, blikje erin, blikje omdraaien. Soms wint de machine. Soms de klant.
En dan ben ik aan de beurt. Ik, met mijn zorgvuldig gesorteerde verzameling. Maar natuurlijk besluit de machine dat mijn flesje van exact hetzelfde merk als het vorige opeens “geen statiegeld” heeft. Ik probeer ‘m opnieuw. En nog een keer. Uiteindelijk sta ik het flesje liefdevol toe te spreken, in de hoop dat de scanner medelijden krijgt.
De geur van dat hoekje is ook een verhaal apart. Een mix van oud bier, nat karton en cola-plakkerigheid. Altijd ligt er ergens een verdwaald dopje op de grond en glibber ik bijna uit over een mysterieus plasje Fanta.
Maar dan heb ik eindelijk mijn bonnetje en voel mij toch een beetje een winnaar. Heel veel tijd en energie verder kan ik dan eindelijk een bedrag aan statiegeld van € 17,50 gaan innen. Ik heb toch maar mooi een gigantische berg aan lege flesjes en blikjes ingeleverd, waardoor ik met trots kan zeggen een grote bijdrage geleverd te hebben aan het welzijn van onze planeet !
Thuisgekomen neem ik mij voor om het de volgende keer anders te doen. Vaker wegbrengen misschien, of een ander systeem bedenken. Maar eerlijk? De volgende zak staat alweer klaar in de berging. En ik weet: over een paar weken sta ik daar weer. Met lekkende flesjes, plakkerige handen en een machine die mij beoordeelt alsof ik degene ben die afval is.
En jullie: herkennen jullie dit drama, ben benieuwd naar jullie flessenautomaat avonturen.
Quote: Lege flesjes en blikjes, zwervers zien er brood in !!!
...eigentijdse ergenissen...
BeantwoordenVerwijderen