Iedereen heeft ze wel eens: nachtmerries. Die bizarre dromen waarin je wordt achtervolgd, valt van een flatgebouw, een belangrijk examen moet maken zonder ooit een les te hebben gevolgd of ontdekt dat je achtervolgt wordt door een bende criminelen.
Waar ze vandaan komen? Vaak uit de gekste hoeken.
Heb je overdag een spannende of emotionele dag gehad? Grote kans dat je ’s nachts in je droom die dag op geheel andere wijze gaat herbeleven. Ben je bang voor spinnen? Dan verandert dat kleine beestje in je droom moeiteloos in een monster ter grootte van een mammoet. En als er een belangrijke gebeurtenis aankomt, een vakantie, een verhuizing of een medische uitslag, dan besluit je brein daar een dramatische gebeurtenis van te maken waarin werkelijk alles misgaat.
Ook heftige emoties spelen graag mee. Een ruzie, verdrietig nieuws of een dag vol stress kan ervoor zorgen dat je hoofd ’s nachts nog even overuren draait. Alleen doet het dat niet op een keurig en rustige wijze, maar met zombies en enge figuren die je op allerlei manieren achter je aan zitten.
Zelf ben ik daar geen uitzondering op. Sterker nog, ik schijn soms zo op te gaan in mijn nachtmerries dat ik in mijn slaap begin te trappen. Niet expres natuurlijk. In mijn droom ben ik waarschijnlijk een inbreker aan het verjagen, een boze beer aan het ontwijken of ren achter een ontsnapte stier aan. In werkelijkheid ligt mijn vrouw vredig naast me… totdat ze ineens een onverwachte schop krijgt.
En het vervelende is: als ik wakker word, weet ik nergens meer iets van. Ik rek me uit, geeuw eens tevreden en vraag monter: “Lekker geslapen?”
Mijn vrouw kijkt me dan aan alsof ze zojuist twaalf rondes in de boksring heeft overleefd. “Jij misschien wel,” zegt ze. “Ik niet. Jij hebt vannacht geprobeerd een denkbeeldige inbreker uit te schakelen. Helaas lag ik in de vuurlinie.” Ik probeer mezelf nog te verdedigen. “Dat geloof ik niet hoor. Ik heb heerlijk stil gelegen.”
Waarop zij steevast antwoordt: “Dat dacht de lamp op mijn nachtkastje waarschijnlijk ook, voordat jij bijna het dekbed lanceerde.”
Het wonderlijke is dat onze dromen vaak gebaseerd zijn op heel gewone dingen. Een spannende voetbalwedstrijd wordt een gevecht op leven en dood. Een file op de snelweg verandert in een achtervolging door twintig boze vrachtwagens. Een vergeten afspraak mondt uit in een droom waarin je te laat komt op een afspraak met je tandarts… terwijl die plaatsvindt in een supermarkt.
Ons brein heeft duidelijk gevoel voor drama. Misschien moeten onderzoekers zich daar eens serieus over buigen. Ik zie het al voor me. Tien wetenschappers achter een glazen wand die mijn slaap analyseren.
“Hij begint onrustig te bewegen,” fluistert er één. “Interessant… waarschijnlijk verwerkt hij een stressvolle gebeurtenis.” Op dat moment geef ik een onverwachte trap. “Correctie,” zegt een ander. “Hij probeert een denkbeeldige piraat van boord te schoppen.”
Mijn vrouw heeft inmiddels geleerd alert te blijven. Zodra ik begin te mompelen of onrustig te draaien, schuift ze subtiel een stukje op. Ik vermoed zelfs dat ze strategisch de rand van het bed opzoekt, voor het geval mijn onderbewustzijn besluit dat ik de hoofdrol speel in een actiefilm.
Gelukkig kunnen we er achteraf samen om lachen. Want uiteindelijk zijn nachtmerries niets meer dan de creatieve uitspattingen van een brein dat overdag indrukken, spanningen, angsten en emoties probeert te verwerken. Alleen kiest mijn brein daarvoor niet de meest subtiele methode.
Dus mocht je partner midden in de nacht ineens praten, zwaaien met armen of, zoals in mijn geval, een spontane karatebeweging maken, schrik dan niet meteen. Grote kans dat hij of zij op dat moment de wereld aan het redden is.
Al zou mijn vrouw het persoonlijk fijner vinden als ik dat voortaan gewoon overdag doe.
Quote: Een nachtmerrie is net als een film, op enig moment is hij voorbij !!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten