Toen , jaren geleden in 1975 !!

Sommige gebeurtenissen lijken op het moment dat je het beleeft zelf heel klein, bijna achteloos schenk je er weinig tot geen aandacht aan. Maar pas veel later besef je: daar begon alles. Zo’n moment had ik in 1975, zonder het toen ook maar een seconde te vermoeden.

Ik was jong, de wereld lag open en het leven voelde vooral als iets dat nog moest beginnen. En toen was daar ineens zij. Mijn meisje. Het was een gewone zomerdag in de maand juli 1975 en ik zag haar voor het eerst op de hoek van de straat staan en werd overvallen door een rilling van sensatie.

We keken elkaar vluchtig aan, zonder iets tegen elkaar te zeggen en gingen weer ons eigen weg. Maar er gebeurde iets met mij, deze ontmoeting met haar bleef hangen. Haar lach, haar blik, iets in haar aanwezigheid dat zei: hier moet je zijn. Vijftig jaar later kan ik nog steeds niet precies uitleggen wat het was, maar ik weet wel: ik ben nooit meer bij haar weggegaan.

Wat begon als verliefdheid groeide uit tot iets stevigers. Iets dat tegen een stootje kon. We leerden elkaar kennen in alle eenvoud, maakten plannen, maakten fouten, lachten, twijfelden, probeerden opnieuw. En ergens onderweg besloten we: dit doen we samen. Inmiddels zijn we al 46 jaar gelukkig getrouwd, en dat woord “gelukkig” gebruik ik heel bewust. Niet omdat alles altijd vanzelf ging, maar juist omdat we het samen deden.

We bouwden een leven. Geen perfect leven, wel een echt leven. Met werk, met zorgen, met kleine overwinningen en grote mijlpalen. En 44 jaar geleden kwam daar ons grootste wonder bij: onze dochter Esmeralda. Nog steeds vind ik het bijzonder dat uit onze liefde zomaar een mens is ontstaan die nu al zo lang haar eigen weg gaat. Ik kijk naar haar en zie ons allebei terug, ben ook enorm trots op haar en zie tegelijk een volwassen vrouw die helemaal zichzelf is en een eigen toekomst heeft opgebouwd.

Nu, vijftig jaar na dat eerste moment in 1975, kijk ik terug met een glimlach. Niet weemoedig, maar dankbaar. Dankbaar dat ik haar, Cora, heb ontmoet. Dankbaar dat zij mij heeft gekozen. Dankbaar voor alles wat we samen hebben gedeeld en nog steeds delen: de gesprekken die we voerden, de herinneringen die alleen wij kennen, de stilte die comfortabel is geworden.

Mijn meisje is al lang geen meisje meer en ik ben ook geen "jonge god" meer. Maar wat gebleven is, is dat gevoel van wij. En als ik één ding heb geleerd in die vijftig jaar, dan is het dit: echte liefde zit niet in grote gebaren, maar in samen blijven kiezen. In goede en minder goede tijden, elke dag weer. En dat zou ik, zonder enige twijfel, opnieuw doen.

Quote: Een hechte en duurzame relatie is met geen geld te koop, daar moet je in willen investeren !!