Een kleine 35.000 mensen uit tweehonderd landen hebben gesolliciteerd naar 'de beste baan van de wereld': voor ruim 10.000 euro per maand en een luxeappartement zes maanden op een tropisch eiland de boel in de gaten houden. De plek van al dit moois is het paradijselijke Hamilton Eiland, nabij Australië. Van degene die de baan krijgt wordt verwacht dat hij of zij tot het uiterste geniet door veel te zwemmen, snorkelen, zeilen en zonbaden. Daar tegen over staat dat het vereist is dat hij of zij een weblog bij houdt. Toen ik dit bericht las, kon ik mij wel voor mijn kop slaan. Ondanks het feit, dat ik met grote regelmaat zo'n beetje alle bestaande vacaturesites afstruin naar leuke en geschikte functies, is deze job mij niet op tijd opgevallen. Ook de meest gerespecteerde werving-en selectiebureau's waarbij ik sta ingeschreven hebben mij niet op deze unieke mogelijkheid geattendeerd. Vreselijke pech dus, want dit was werkelijk de droombaan voor mij want het sluit perfect aan bij mijn profiel.
Beetje sporten, beetje luieren, lekker van de zon genieten en af en toe je weblogje bijhouden en dat alles voor een salaris van € 10.000 per maand. Het is voor degene die deze baan aanbiedt een gemiste kans, dat zij niet met mij in contact zijn getreden. Immers, ik voldoe vanuit de meeste opzichten aan de eisen die aan de uiteindelijke kandidaat gesteld worden. Ik ben sportief aangelegd, hou van tijd tot tijd van lekker luieren en met het bijhouden van een weblog ben ik inmiddels gestart. Het enige wat ontbreekt is uitgebreide ervaring met het zonnen, maar dat is niet zo verwonderlijk in dit koude en natte kikkerlandje van ons. Maar daar staat tegenover dat ik snel leer en binnen de kortste tijd in staat ben om met een super gebruind lichaam, het enigzins schamele salaris van € 10.000 per maand te incasseren.
Ondanks dat dit er allemaal heel aantrekkelijk en fantastisch uitziet, ben ik toch blij dat deze kans aan mijn neus voorbij gaat. Nee, laat mij maar lekker in dit af en toe hopeloze, maar o zo vertrouwde kikkerlandje blijven, dicht bij mijn gezin en vrienden. En dat geld, ach op zo'n tropisch eiland heb je niet meer nodig als een zwembroek, dus bij thuiskomst na een half jaar had al dat geld er waarschijnlijk al door moeder de vrouw doorgeheen gejast zijn.
Quote: De kunst van te leven is: thuis te zijn alsof men op reis is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten